หัวหน้าเสี่ยวเอ้อยิ้มประจบพลางขวางนางไว้ “แม่นาง เรื่องนี้ผิดกฎ ท่านจะบุ่มบ่ามเข้าไปไม่ได้ขอรับ”
สวี่จิ้งจือกำลังเดือดดาล เห็นหัวหน้าเสี่ยวเอ้อไม่ยอมบอก จึงยกมือพลิกแจกันข้างกายคว่ำลง
เพล้ง! เสียงแตกดังสนั่น เศษกระเบื้องกระเด็นไปทั่ว
โถงใหญ่ที่เดิมครึกครื้นพลันเงียบลงในบัดดล แขกเหรื่อหลายคนหยุดสนทนา แล้วหันมามองด้วยความอยากรู้อยากเห็น
“กู้เจียอยู่ที่ใด! จะบอกหรือไม่บอก?”
หัวหน้าเสี่ยวเอ้อหน้าซีดเขียว ยังคิดจะเกลี้ยกล่อมอีกสักครั้ง ทว่าสวี่จิ้งจือคว้ากาน้ำชาขึ้นมา เตรียมจะฟาดลงพื้นอีกแล้ว
“อย่า อย่าเลย! แม่นางโปรดใจเย็น!” หัวหน้าเสี่ยวเอ้อรีบร้องห้าม
แขกเหรื่อรอบข้างเริ่มกระซิบกระซาบ ชี้ไม้ชี้มือ บางคนเผยสีหน้ารอดูเรื่องสนุก
ในเวลานั้นเอง เสียงทักทายอย่างเกียจคร้านพลันดังมาจากชั้นสอง “เฮ้ย—!”
สวี่จิ้งจือเงยหน้าขึ้น เห็นคุณชายหนุ่มในชุดแพรงามพิงราวระเบียงอยู่ เขาคือหนึ่งในบุตรหลานตระกูลใหญ่ที่มักคลุกคลีอยู่กับกู้เจีย
“ตามหาพี่กู้หรือ? เขาอยู่ที่นี่เอง” บุตรหลานตระกูลใหญ่ผู้นั้นยกมือชี้ไปยังส่วนลึกของระเบียงด้านหลัง “ขึ้นมาเถิด ข้าจะพาเจ้าไปพบเขา!”
สวี่จิ้งจือได้ยินดังนั้นก็วางกาน้ำชาลงทันที ยกชายกระโปรงแล้วรีบวิ่งขึ้นบันไดไป