แม่นมชราไม่เข้าใจ นัยน์ตาจับจ้องฮูหยินผู้เฒ่า
ฮูหยินผู้เฒ่าจึงเอ่ยว่า “เขาบอกว่าตอนเขียนจดหมาย ภรรยาอี้เกอร์กำลังคลอด หากตอนภรรยาอี้เกอร์คลอด สถานการณ์คับขันจริง เจ้าล่าวซานยังจะมีกะจิตกะใจเขียนจดหมายอีกหรือ?”
“คาดว่าภรรยาอี้เกอร์ถูกกระทบครรภ์จนเจ็บท้องนั้นเป็นจริง แต่สถานการณ์มิได้ร้ายแรงดังในจดหมาย”
“หากภรรยาอี้เกอร์เกิดเรื่องขึ้นจริง คงต้องมีม้าเร็วส่งสารเข้ากรุง ตระกูลหลานทางนั้นย่อมปิดบังมิได้ บัดนี้ตระกูลหลานยังเงียบสงบอยู่ เช่นนั้นก็ไร้เรื่อง”
“ไอ้ลูกทรพีบ้านสาม คาดว่าคงแค้นใจ อยากระบายอารมณ์ ฉวยโอกาสมาตีโพยตีพายเอากับท่านโหวเฒ่า”
แม่นมมิอาจอดกลั้น เอ่ยถามฮูหยินผู้เฒ่า “เช่นนั้นท่านยังปิดบังท่านโหวเฒ่าอีกหรือ?”
ฮูหยินผู้เฒ่าหัวเราะเย็น “เขาทำให้ภรรยาอี้เกอร์ตกใจจนคลอดก่อนกำหนด จะไม่ยอมเสียเลือดเนื้อบ้างได้อย่างไร? สองปีมานี้ เพื่อปกป้องสาขาใหญ่ให้เขา ทำให้เจ้าล่าวซานต้องขมขื่นมามากมาย”
“ทุกครั้งข้าต้องควักเงินส่วนตัวกลบเกลื่อนให้ บัดนี้ข้าก็คิดได้ ท่านโหวเฒ่าเงินส่วนตัวมากกว่าข้า เหตุใดจึงไม่ยอมจ่าย? จะเอาแต่ข้าจ่ายอยู่ร่ำไป?”
“เจ้าก็รู้ ตำแหน่งบรรดาศักดิ์ตกเป็นของสาขาใหญ่ แต่ลูกรองกับลูกสามล้วนเป็นเนื้อที่หล่นจากตัวข้า ตำแหน่งมีเพียงหนึ่ง พวกเขาสองคนไม่มี เงินส่วนตัวของข้าในภายภาคหน้าจะมิสำรองไว้ให้พวกเขามากหน่อยหรือ?”
“เพราะฉะนั้น บัดนี้ของพวกนี้ของข้าไม่ยอมให้ใครง่าย ๆ ต่อไปต้องยกให้ลาวเอ้อร์กับเจ้าล่าวซาน! ให้เจ้าล่าวซานไปทวงเอาที่ท่านโหวเฒ่าเถิด นั่นก็พ่อแท้ ๆ ของเขา บุตรชายรีดไถเอาพ่อแท้ ๆ เป็นเรื่องชอบด้วยฟ้าดิน”