“ข่ายฟ้ากว้างใหญ่ ตาห่างแต่ไม่รอดพ้น ฟู่จือหมิง นี่ต่างหากคือจุดจบที่เจ้าสมควรได้”
“หลายปีมานี้ ใจคอหวาดระแวงอยู่ตลอด ไม่เคยหลับได้สนิทสักคืน ต้องคอยหวั่นว่ามีคนแอบจับตาดูทุกอย่างของเจ้า พร้อมจะจับผิดงับหางเจ้า แฉสิ่งที่เจ้าอุตส่าห์ปกปิดไว้สุดชีวิต ช่วงชิงความรุ่งโรจน์ทั้งหมดของเจ้า ความรู้สึกเช่นนี้คงไม่สู้ดีนักกระมัง”
“ข้าเฝ้ามองเจ้าใช้ความคิดอ่านจนสุดความสามารถเพื่อก้าวเข้าสู่ราชสำนัก มองเจ้าประจบสอพลอผู้มีอำนาจ มองเจ้าหลงคิดว่าตนเองยืนอยู่ ณ ที่สูงอย่างมั่นคงแล้ว แล้วจึงลงมือดึงเจ้าลงมาด้วยมือของข้าเอง ให้ร่วงหล่นสู่โคลนตม ไม่อาจปีนกลับขึ้นมาได้อีก ทั้งหมดนี้คือผลงานของข้า เป็นอย่างไรบ้าง สุขใจหรือไม่”
ดวงตาของฟู่จืออี้เต็มไปด้วยความมุ่งร้ายและการเย้ยหยันที่มิได้ปิดบังแม้แต่น้อย
ฟู่จือหมิงไม่อาจทนทานต่อไปได้อีก “การฆ่าคนก็แค่ก้มศีรษะรับดาบ เหตุใดเจ้าต้องทำให้ข้าถึงกับต้องอัปยศอดสูเช่นนี้”
สีหน้าของฟู่จืออี้เย็นเยียบ “เจ้าอยากได้ตำแหน่งของตระกูลโหว นั่นเป็นเรื่องของสาขาใหญ่พวกเจ้าเอง สาขาสามของเรามิเคยข้องเกี่ยวด้วย ถึงเจ้าได้คิดร้าย วางยาพิษ ฆ่าฟัน เจ้าฆ่าฟู่จือเจี่ยนเสียก็สิ้นเรื่อง เหตุใดจึงต้องลากสาขาสองและสาขาสามเข้าไปเกี่ยวข้องด้วย ชีวิตคนถึงสิบกว่าชีวิต เจ้ายังไม่แยแส แล้วจะมาใส่ใจกับความอัปยศเพียงเท่านี้หรือ”
มาถึงขั้นนี้ ฟู่จือหมิงก็ตัดสินใจทิ้งไพ่ใบสุดท้าย ยอมแตกหัก หัวเราะเย็น “ท่านผู้เฒ่าให้ความสำคัญกับเจ้าเพียงนั้น หลายปีที่ผ่านมา ยังไม่ยินยอมมอบตำแหน่งให้ท่านเหล่าเหยแห่งสาขาใหญ่สืบทอด ความลำเอียงที่มีต่อสาขาสามของพวกเจ้านั้น ใครๆ ก็รู้อยู่แก่ใจ”