สิ้นเสียง ก็ได้ยินเสียงหอบหายใจแรง ๆ ดังมา
ก้มมองเห็นดวงตาสีแดงก่ำของฟู่จือหมิงเข้า ก็สะดุ้งโหยง
หมั่นโถวในมือร่วงลงพื้น หลิวซือซือรีบเก็บขึ้นมาปัดสองทีแล้วส่งเข้าปาก อดไม่ได้ที่จะถลึงตาใส่ฟู่จือหมิง "ยังไง ครานี้ดันเกิดใจเมตตาอย่างบิดาผู้ใจดีเสียแล้วรึ น่าเสียดายที่สายเกินไปแล้ว!"
"คุณชายสามโปรดวางใจ เจี๋ยเกอร์ก็แค่บุตรอนุที่ชะตาสั้นแต่แรก พอรอให้คุณชายสามทะยานขึ้นสูงในวันหน้า ข้าจะให้กำเนิดบุตรให้คุณชายสาม เป็นฝาแฝดเลยทีเดียว ในภายภาคหน้าฝาแฝดคู่นี้จะต้องสร้างชื่อเสียงโด่งดัง คนหนึ่งแต่งเซี่ยนจู่เป็นภรรยาให้ท่านได้ อีกคนแต่งเข้าไปในกั๋วกงฝู เกียรติยศแห่งตระกูลหนิงผิงโหวต้องพึ่งพาพวกเขาเชิดชู—"
ไม่รู้เป็นคำพูดใดที่กระตุ้นฟู่จือหมิงเข้า
ฟู่จือหมิงพุ่งเข้าใส่ในบัดดล มือทั้งสองข้างบีบเข้าที่ลำคอของหลิวซือซือ พยายามส่งเสียงอ้อแอ้ออกมา "เจ้า... เจ้ารู้ ได้อย่างไร เจ้า... ทำร้าย ทำร้ายข้า—"
หลิวซือซือตกตะลึงจนลืมแม้แต่มือที่บีบคอตนอยู่ "คุณชายสาม ท่าน ท่านพูดได้แล้วหรือ"
สมองของฟู่จือหมิงยามนี้แล่นปรุโปร่งเป็นที่สุด
ในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้ว ว่าเรื่องที่หลิวซือซือบอกว่าตนฝันล่วงหน้ามามากมายนั้นมันอะไรกัน
เหลวไหลทั้งเพ! หลิวซือซือคงจะดวงดีได้มา โดยบังเอิญ เช่นเดียวกับเขา ที่มีความทรงจำอีกชุดหนึ่ง
ฉะนั้นนางแพศยาผู้นี้จึงถือเอาความทรงจำนั้นเป็นเรื่องจริง แล้วใช้ความทรงจำนั้นมาหลอกลวงเขา
ตัวเขาจึงก้าวเดินไปบนเส้นทางที่ต่างจากในความทรงจำอย่างสิ้นเชิง