ครั้งนี้ฟู่จืออี้กลับมา เกรงว่าฮ่องเต้คงมีพระราชภารกิจสำคัญมอบหมาย
หากเมื่อแรกมิได้แยกเรือน บัดนี้ตระกูลโหวหนิงผิงก็คงได้เสริมบุญวาสนายิ่งขึ้นไปอีก
น่าเสียดายบิดาผู้ให้กำเนิดมืดบอดลำเอียง ทำร้ายจิตใจสาขาสามจนสิ้น แล้วอย่างนี้ก็หมดทางได้อานิสงส์ความดีความชอบ
ถอนหายใจ "หลายปีมานี้ ตระกูลหนิงผิงโหวเสื่อมพระราชหฤทัยลงทุกขณะ ทว่าแท้จริงก็ล้วนเป็นเชื้อสายเดียวกัน หากพวกเจ้าสามกลับมาแล้วทางนั้นไม่รู้เรื่องเข้าเล่า มิกลายเป็นเรื่องน่าขันหรอกหรือ"
"เจ้าจงให้คนนำข่าวไปแจ้งแก่ทางจวนโหวสักหน่อย ให้พวกเขาได้เตรียมตัวไว้บ้างเถิด"
คุณนายอบรมผู้นั้นรับคำสั่งแล้วก็ถอยออกไปบัญชาเอง
กล่าวถึงองค์หญิงชิงหนิงเรียกรถม้า มุ่งตรงเข้าวังหลวง
นางมีป้ายอนุญาตที่กุ้ยเฟยพระราชทานให้ ตลอดทางย่อมไร้ผู้กีดขวาง
เนื่องด้วยอีกไม่กี่วันจะเป็นพิธีอภิเษกขององค์หญิงสี่ ช่วงนี้ในตำหนักนางกำนัลและขันทีล้วนขมีขมัน มีเพียงองค์หญิงสี่เท่านั้นที่ว่างที่สุด
นางถือหนังสือเล่าเรื่องเล่มหนึ่งเอนกายอยู่บนแท่นริมหน้าต่างตามลำพัง
บนโต๊ะเตี้ยตรงหน้า มีน้ำชา ขนม และผลไม้สดวางเรียงราย
ตามปกติองค์หญิงชิงหนิงจะพำนักอยู่กับองค์หญิงสี่ครึ่งหนึ่งของเวลา ยามเข้ามาจึงไม่มีผู้ใดขัดขวาง เพียงถอยออกไปด้านข้างพลางดำเนินงานต่อไปเงียบๆ
ไม่มีผู้ใดเข้าไปกราบทูล
พอเข้ามาแล้วก็รินน้ำชาดื่มหนึ่งถ้วย ลมหายใจยังไม่ทันเรียบก็เอ่ยว่า "ฉางเล่อ เจ้าอยากรู้หรือไม่ว่าข้าเพิ่งได้ยินข่าวอะไรมาอย่างหนึ่ง"
องค์หญิงสี่ไม่แม้แต่จะเหลือบตา พลิกหน้าหนังสือเล่าเรื่องไปอีกหน้าอย่างเชื่องช้าแล้วจึงว่า "ไม่อยากรู้"
อย่างไรก็ไม่เป็นไรหรอก