"เดือนที่ผ่านมานี้ ข้าให้ยายเย่คัดกรองบ่าวไพร่ในเรือนใหม่อีกครั้ง คิดว่าจัดการจนหมดจดแล้ว มาบัดนี้ดูท่า ยังมีปลาเล็ดลอดตาข่ายอยู่"
"หาไม่แล้วที่ว่าเจ้านายในเรือนพักอยู่ที่ใด จะหลุดรอดไปถึงนอกเรือนได้อย่างไร? ทั้งยังไปถึงหูของพ่อค้าที่มีเจตนาลับอีกเล่า?"
"ไม่ต้องพูดถึงว่าแผนการของพวกนั้น ฟังครั้งแรกก็ชวนให้ขำ คิดว่าผู้อื่นหมายจะเกาะชายกระโปรงผู้สูงศักดิ์ คว้าเอาความมั่งคั่งมาไว้ในมือ กลับทำได้เพียงตื้นเขินเช่นนี้"
"แต่พินิจให้ละเอียด กลับเป็นความฉลาดอีกแบบหนึ่ง รู้ดีว่าตัวเจ้าและข้ายากจะเข้าใกล้ โอกาสสำเร็จของแผนนี้ต่ำยิ่ง จึงบ่ายหน้าหาทางอื่น โดยอาศัยซานเหล่าเหยเป็นทางผ่าน"
"คิดดูแล้ว ก็คงเข้าใจนิสัยใจคอของซานเหล่าเหยในยามปกติอยู่บ้างกระมัง"
ฟู่จืออี้ก็เห็นด้วยกับนางเช่นนั้น "เพิ่งมาถึงหนานอู่ฝู่ ทุกสิ่งทุกอย่างกลับราบรื่นเกินไป มีพิรุธอยู่แล้ว ข้าได้เลื่อนตำแหน่งเร็วเกินไป แถมยังรับผิดชอบหน่วยการค้าทางทะเลอีก ควบคุมดูแลกิจธุระทั้งปวงของหนานอู่ฝู่ การครองชีพของราษฎร เศรษฐกิจ และกำลังทหารล้วนอยู่ในมือข้าแต่ผู้เดียว"
"คนพวกนี้ทราบดีว่าฝ่าบาททรงให้ความสำคัญกับเจ้าอย่างยิ่ง ภายนอกย่อมให้เกียรติ เพียงแต่ในใจเกรงจะมิได้ยอมจำนนดังหน้า"
"ยามนี้จะเป็นเชิงหยั่งดูก็ดี หรือเป็นการท้าทายก็ตาม พวกเราย่อมรู้แก่ใจดี คอยดูต่อไปเถิด"
ลู่เจินเจินรู้อยู่แล้วว่าฟู่จืออี้คิดการณ์ไว้พร้อม จึงไม่เอ่ยสิ่งใดอีก
"เรือนนอกเรือนนี้ ข้าจะจัดการคัดกรองอีกครั้ง ให้พวกที่มีใจทรยศถูกล้างออกไปจนหมดสิ้น หากเป็นเมื่อก่อน เก็บคนเช่นนี้ไว้สักหนึ่งสองเพื่อใช้เป็นเหยื่อล่อก็ยังพอว่า แต่มาเวลานี้ ในเรือนมีคุณชายน้อยทั้งสองผู้นั้นแล้ว กลับเสี่ยงเช่นนี้ไม่ได้เลยจริง ๆ"