ชายาแห่งจินอ๋องชูถ้วยชาพลางยิ้มเอาไว้ สายตาที่มองไปทางจินอ๋องฉายแววประหลาด
จินอ๋องสัมผัสได้ถึงบางอย่าง จึงลุกพรวดขึ้นทันที “ไม่ใช่สิ ชายา เจ้ามองข้าเช่นนั้นด้วยเหตุใด? ข้าคือจินอ๋องหาใช่ ‘อ๋องจอมโอหัง’! ทั้งไม่มีทางไปหา ‘แม่ม่ายผู้งามล้ำแต่เจ้าเล่ห์’ เช่นกัน!”
ชายาแห่งจินอ๋องยังคงสีหน้าเรียบเฉย กล่าวเนิบนาบว่า “อ๋องอย่าเพิ่งร้อนรน ไฉ่ฉวนย่อมเชื่อมั่นในตัวอ๋องอย่างแน่นอน”
ขณะจินอ๋องกำลังอ้าปากจะกล่าวสิ่งใด ขันทีข้างนอกก็เข้ามาทูลรายงานว่า องค์หญิงสี่และเขยได้เสด็จเข้าวังแล้ว บัดนี้กำลังไปยังตำหนักทรงพระอักษรเข้าเฝ้าฝ่าบาทก่อน อีกประเดี๋ยวจะเสด็จมาเข้าเฝ้ากุ้ยเฟยขอรับ
ทุกคราได้ฟังดังนั้น จิตใจพลันมุ่งไปยังองค์หญิงสี่และเขยเขย
เซียว กุ้ยเฟยเต็มไปด้วยความกังวล “ไม่รู้ว่าเขยจะยัง...รอดปลอดภัยดีอยู่หรือไม่?”
จินอ๋องกลั้นใจอยากจะแคะหู มิใช่สิ เสด็จแม่ ท่านฟังที่ท่านตรัสอยู่หรือไม่? เขยเพิ่งแต่งงานใหม่ ยินดีปรีดา สุขสุดยอดในโลกมนุษย์ เกรงว่าคงล่องลอยขึ้นสวรรค์ไปแล้ว จะไม่กระโดดโลดเต้นแข็งแรงได้อย่างไร?
ถึงกระนั้น เมื่อเห็นท่าทีวิตกห่วงใยที่จริงใจอย่างยิ่งของเซียวกุ้ยเฟย จิตใจของจินอ๋องก็อดประหม่าไม่ได้
ทุกผู้หมดกระจิตจะพูดคุย พร้อมใจกันหันไปทางประตูพระราชวัง
วันนี้ฮ่องเต้ทรงงานหนัก ทรงสละเวลายุ่งมาพบคู่บ่าวสาว
มิได้ทรงพินิจมากความ ทรงเห็นเพียงพระธิดามีรอยยิ้ม ใบหน้าเปล่งปลั่ง ก็ทรงวางพระทัย