โต้วเปารีบกระตุกแขนเฉิงจื่อทันที “น้องสาว รีบขอบคุณท่านปู่ทวดเสีย เขารับปากจะชดใช้เครื่องประดับศีรษะไข่มุกให้เจ้าชุดหนึ่งแล้ว”
สวีจื่อรีบกล่าวขอบคุณอย่างว่าง่าย “ขอบพระคุณท่านปู่ทวด”
ทังยวนไม่ถือสาใช้ศอกกระทุ้งท่านโหวเฒ่าเบา ๆ “ท่านปู่ทวด น้องสาวชอบไข่มุกทองคำจากหนานหยัง ท่านชดใช้เครื่องประดับศีรษะไข่มุกทองคำให้นางสักชุดก็พอแล้ว หากไม่มีไข่มุกทองคำ ไข่มุกสีชมพูน้องสาวก็พอจะรับอย่างเสียไม่ได้”
ท่านโหวเฒ่ายิ้มเจื่อน ๆ เอ่ยปาก “ปู่ทวดเป็นบุรุษหยาบช้าแต่มีเงินส่วนตัวอยู่บ้าง เครื่องประดับศีรษะไข่มุกทองคำยังพอไหว”
เขามิได้โง่ ดูไม่ออกหรือว่า เด็กสามคน ไม่สิ ควรจะเป็นเด็กหนุ่มสองคน ร่วมมือกันใช้คำพูดรัดตัวเขา หมายจะเอาของดี ๆ จากน้ำมือเขา?
ก็เหมือนกับท่านปู่จอมเกเรของพวกเขานั่นแหละ
เงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นเจ้าล่าวซานหัวดื้อคนนั้นกำลังหัวเราะชอบใจอย่างไม่ปิดบังอยู่ด้านหลังจริง ๆ
แล้วจะทำอะไรได้เล่า? ล่าวซานก็เป็นคนเกเร อี้เกอก็ห่างเหินกับตน ตามหลักแล้วตนก็ไม่น่าจะชอบเด็ก ๆ เหลน ๆ พวกนี้
แต่ประหลาดที่เด็กหนุ่มสองคนนี้ มองแล้วก็เกิดความเอ็นดูโดยไม่รู้ตัว ถึงกับต่อหน้าต่อตาหลอกเอาของของตนอย่างโจ่งแจ้ง ตนก็ยังยินดี
ยังมีเด็กหญิงตัวน้อยนั่นอีก ตนไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียงดังสักนิด
ช่างเถิด ช่างเถิด เงินส่วนตัวที่สะสมมา สุดท้ายก็ต้องให้เด็ก ๆ อยู่ดี จะรอให้ตายแล้วนำลงใต้ดินไปด้วยหรือ?
และในใจตนก็ยังรู้สึกผิดต่อสาขาสามและอี้เกอ
อี้เกอกับตนนั้นห่างเหินกันไปแล้ว ดูจากสถานการณ์นี้ การจะคืนดีกันนั้นยากยิ่ง