สองพี่น้องถูกซานเหล่าเหยพาออกไปตั้งแต่เล็ก เคยพบปะผู้คนมามาก จึงไม่ประหม่าหรือเก้อเขินเลยสักนิด
ต่อให้ท่านโหวเฒ่าจะทำหน้าเคร่งขรึม ทั้งสองคนก็หาได้ใส่ใจไม่
คนหนึ่งจูงมือข้างหนึ่ง อีกคนจูงมืออีกข้าง ประคองเฉิงจื่อเดินมาอย่างมั่นคง ถึงตรงหน้าท่านโหวเฒ่าแล้วก็คุกเข่าลงคารวะพร้อมกล่าวว่า “คารวะท่านปู่ทวด ขอให้ท่านปู่ทวดอายุยืนหมื่นปี กินอิ่มนอนหลับ สุขภาพแข็งแรงยิ่งนัก——”
พอเข้ามาใกล้ ท่านโหวเฒ่ากลับไม่อาจเก็บสีหน้าได้อีก
สองเด็กน้อยนี่ หน้ากลับช่างคุ้นตายิ่งนัก ยิ่งมองก็ยิ่งพึงใจ
เด็กหญิงตัวน้อยก็งดงามน่ารักน่าทะนุถนอม ราวกับว่าหากส่งเสียงดังไปอีกนิด ก็อาจทำให้นางน้อยตกใจร้องไห้ได้
ดังนั้นจึงกระแอมเบาๆ อย่างไม่เป็นธรรมชาติ ใบหน้าพยายามจะทำเป็นเคร่งขรึมแต่ก็เก็บไม่อยู่ มุมปากกระตุกยิ้มน้อยๆ ดูพิกลยิ่งนัก
น้ำเสียงก็ผิดวิสัยนักที่อ่อนลง “อืม พื้นเย็น ลุกขึ้นเถิด”
โต้วเปาและทังหยวนลุกพรวดขึ้นจากพื้น แล้วจึงประคองน้องสาวเฉิงจื่อให้ลุกขึ้นตาม
จากนั้นแต่ละคนก็เข้าไปคลอเคลียท่านโหวเฒ่าคนละด้าน
คนหนึ่งอยู่ซ้าย คนหนึ่งอยู่ขวา ยึดแขนเสื้อท่านโหวเฒ่าไว้
คนนี้ทำหน้าประหลาดใจชม “ท่านปู่ทวดสูงใหญ่สง่ายิ่งนัก——”
คนนั้นทำหน้าเลื่อมใส “ท่านปู่ทวดองอาจนักดังคาด!”
“ท่านปู่ทวด เหตุใดหนวดเคราของท่านจึงยาวเพียงนี้?”
“ท่านปู่ทวด ติ่งหูของท่านช่างใหญ่โตนัก ดูเป็นผู้มีวาสนา”
……
ท่านโหวเฒ่าผู้องอาจน่าเกรงขามเป็นนิตย์ ไม่ค่อยได้สนิทสนมกับหลานและเหลน กลับกลายเป็นร่างแข็งค้างทันที