เหรียญทองเดือนละหนึ่งหมื่นเชียวนะ!
อาจารย์ปาปูแค่คิดก็ปวดใจปวดตับ ปวดไปทั้งร่าง สิวจะผุดขึ้นมาบนหน้าแล้ว
ลู่ซิงเฉินรีบปลอบ: "อาจารย์ปาปู ค่าเช่านี่ไม่แพงเลยนะ ลองคิดดู ขายสมบัติสักชิ้นก็ได้ตั้งเจ็ดแปดหมื่นเหรียญทองมิใช่หรือ?"
อาจารย์ปาปู: "ฮึ ข้าไม่ขาย!"
ลู่ซิงเฉิน: "ได้เลยอาจารย์ ไม่ขายก็ได้ แต่จ่ายค่าเช่าร้านเดือนละหมื่นมาจัดแสดงสมบัติเถิด"
หน้าอาจารย์ปาปูทั้งเขียวทั้งแดง
จ่ายเดือนละหมื่นเหรียญทองเพื่อจัดแสดงสมบัติ?
เขาไม่ได้โง่!
ใช่สิ แล้วเขาจำเป็นอะไรต้องมาที่นี่เพื่อเปิดร้านด้วยล่ะ? แล้วยังแย่งชิงที่ตั้งแพงที่สุดอีก?
เกิดอะไรขึ้นกันแน่?
สมองของอาจารย์ปาปูค่อนข้างยุ่งเหยิง
เขาไม่อยากขายสมบัติ พอคิดว่าค่าเช่าเดือนละหนึ่งหมื่นเหรียญทอง ก็ปวดใจจนหายใจแทบไม่ออก
เห็นอาจารย์ปาปูกำลังจะคลั่ง ลู่ซิงเฉินถึงได้ค่อยๆ พูดว่า: "ที่จริงอาจารย์ ไม่ยากที่จะไม่จ่ายค่าเช่าหรอกนะ"
"อะไรนะ?" อาจารย์ปาปูรีบถาม
ลู่ซิงเฉินหัวเราะหึๆ: "อาจารย์ไม่จ่ายค่าเช่าก็ได้ ข้าจะตั้งร้านอาจารย์เป็นตำแหน่งโปรโมต"
อาจารย์ปาปูรู้สึกว่าคำนี้แปลกใหม่: "ตำแหน่งโปรโมตคืออะไร?"
ลู่ซิงเฉิน: "ก็คือร้านมาตรฐานของหมู่บ้านห่าฝน สุดยอดร้านนั่นแหละ!"
อาจารย์ปาปูพยักหน้ารัว: "เรื่องธรรมดา ร้านข้าต้องเป็นอันดับหนึ่งในหมู่บ้านห่าฝนอยู่แล้ว!"
ลู่ซิงเฉิน: "ในฐานะตำแหน่งโปรโมต มาตรฐานของตลาดนัด อาจารย์ต้องส่งข้อความถึงมิตรสหายสนิท บอกพวกเขาว่าหมู่บ้านเยียนอวี่ของเรากำลังจะเปิดตลาดนัด หมู่บ้านเยียนอวี่สะอาดสวยงาม มีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน มีอาจารย์เหลยจิน อาจารย์หลิงกวง อาจารย์จีวอ อาจารย์ปาปู และปรมาจารย์ชื่อดังอีกมากมายมาเปิดร้าน ภายภาคหน้าต้องรุ่งเรืองยิ่ง ตอนนี้เรากำลังเปิดรับสมัครพ่อค้า โอกาสนี้หาไม่ได้อีกแล้ว รีบบอกให้พวกเขามาเร็วๆ ช้าหมดอดนะ!"