เสิ่นชิงยวนกับเว่ยหลิงเจ๋อกลับไปยังที่ว่าการ ชุนสี่และเฉาเหวินก็เดินทางถึงบ้านอย่างปลอดภัยโดยมีชิงซูอารักขา
เมื่อรู้ว่าเสิ่นชิงยวนต่อไปนี้คงจะยุ่งวุ่นวายยิ่งนัก ชุนสี่จึงรีบย่างแผ่นแป้งและแผ่นแป้งไส้เนื้อส่งไปให้
หากท่านเฉินมัวทำงานจนลืมเวลา เพียงเอาแผ่นแป้งวางบนเตาไฟย่างพอร้อนก็กินได้ ทั้งยังสะดวกต่อการพกพา
ชุนสี่ส่งไปแต่เพียงแผ่นแป้ง มิได้ไต่ถามสืบเสาะใด ๆ ทว่าพอรุ่งขึ้นนางก็ประจักษ์แจ้งต่อเรื่องราวอยู่ดี
เย่เอ้อร์และฮูหยินเย่ตายเสียแล้ว
ทรัพย์สินที่ทั้งคู่นำติดตัวไปถูกปล้นจนหมดสิ้น ทั้งองครักษ์ สาวใช้ และบ่าวหญิงอาวุโสที่ติดตามไปก็ล้วนถูกสังหารจนร่างกับศีรษะแยกจากกัน
หน้าประตูใหญ่สกุลเย่ปรากฏธงขาวและโคมขาวห้อยแขวน
ฝ่าบาททรงพระพิโรธหนัก
ใต้หล้ารองเบื้องพระยุคลบาท เกิดคดีอุกฉกรรจ์ถึงแก่ชีวิตกว่าสิบราย ในนั้นยังมีภรรยาและบุตรขุนนางราชสำนัก นับว่าบังอาจละเมิดกฎหมายบ้านเมือง แสนจะเหิมเกริมถึงขีดสุด!
ฝ่าบาทมีรับสั่งให้จับกุมตัวฆาตกรตัวจริงให้สิ้นคดีภายในครึ่งเดือน ที่ว่าการจิงจ้าวทั้งบนล่างหลายร้อยนายทุ่มเทกำลังลงกับคดีนี้จนหมดสิ้น ทั่วทั้งเมืองจะพบเห็นเจ้าหน้าที่ทางการออกตรวจค้นซักถามอยู่ทั่วทุกแห่งหน ชั่วขณะหนึ่งผู้คนล้วนพรั่นพรึงหวาดผวา
กลัวจะพาตัวเข้าสู่วุ่นวาย ชุนสี่บอกกล่าวกับชิงซูพลางตั้งหน้าตั้งตาอยู่บ้านฝึกคิดลูกคิด
ผ่านไปได้ไม่ถึงสองวัน แม่สื่อจางก็เหยียบเข้ามาถึงประตูอีกครั้ง
หวังชื่อไม่รู้ว่าบัดนี้ในมือชุนสี่ครอบครองทรัพย์สินเงินทองอยู่เท่าใด ครั้นพบหน้าคราวนี้จึงไม่มีสีหน้างดงามนัก
แม่สื่อจางเข้าใจว่าหวังชื่อไม่พอใจเพราะเรื่องของสกุลโจว จึงเอ่ยปากขอขมาไม่หยุดหย่อน “พี่สาวเจ้าขา คราก่อนข้าถูกขี้ตาบัง ไม่ได้ดูออกเลยว่าโจวฉินที่เป็นผู้คงแก่เรียนกลับใจแคบนัก ทุกวันนี้พอหวนคิดขึ้นมา ข้าก็รู้สึกละอายต่อพี่ รอบนี้ข้าหางานวิวาห์สุดวิเศษให้ชุนสี่ของพวกเราได้แน่”