เรื่องถอนหมั้นของชุนสี่คลี่คลายลงอย่างราบรื่น เฉาเหวินก็ได้เข้าศึกษาที่สำนักชิงเฟิง วันรุ่งขึ้นหลังอาหารเช้า เฉาอู่ก็กลับไปทำงานที่โรงงาน
พอเขาไป หวังชื่อก็ร้อนใจรอไม่ไหวที่จะไถ่ถามชุนสี่
เมื่อได้ยินว่าชุนสี่ใช้เงินสามร้อยยี่สิบตำลึงซื้อร้าน ใจของหวังชื่อก็เหมือนเลือดหยดติ๋งๆ
"ฮูหยินเว่ยให้รางวัลเงินเจ้าไปเท่าไหร่กันแน่ ถึงได้ควักสามร้อยกว่าตำลึงคราวเดียว เจ้าคิดว่าตนเป็นคุณหนูสกุลร่ำรวยกระนั้นหรือ"
ผลาญเงินมือเติบเช่นนี้ ต่อไปค้าขายอย่างไรจะไม่ขาดทุน
เงินพวกนี้ต้องให้นางดูแลถึงจะถูก
หวังชื่อตั้งใจไว้แล้ว อย่างไรก็ยังไม่ทันเอ่ยปากก็ได้ยินชุนสี่ว่า "ไม่ว่าฮูหยินเว่ยจะให้รางวัลเท่าใด นั่นก็เป็นของข้า ท่านแม่ได้เขียนหนังสือเป็นหลักฐานแต่แรกแล้วว่าจะไม่ขอเงินข้าแม้แต่เหรียญเดียว หากท่านแม่ลืม ข้าจะเรียกลุงจางป้าหลี่มาช่วยฟื้นความจำให้"
หวังชื่อนิ่งอึ้งไป ก่อนจะก่นด่าด้วยเสียงต่ำ "เด็กเวร นั่นเจ้าแกล้งวางกับดักให้ข้าเขียน ข้าเป็นแม่แท้ๆของเจ้า จะดูดายให้เจ้าผลาญสมบัติเช่นนี้ไม่ได้"
ชุนสี่แก้ด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "ข้าผลาญเงินตนเอง หาใช่ของบ้าน"
"อะไรของเจ้า เจ้ายังมิได้ออกเรือน ของเจ้าล้วนเป็นของบ้าน"
หวังชื่อเร่งเสียง แววตาดุดันขึ้น พยายามข่มขวัญชุนสี่
ชุนสี่รำคาญใจจะโต้เถียง หันกายเดินออกจากเรือน พลางร้องถามเสียงดัง "ป้าหลี่ ป้าหลี่อยู่บ้านหรือไม่"