สำหรับข้อสอบเรื่องความอ่อนแอของจีนนี้ ในชาติก่อนเขาอ่านทั้งวิทยานิพนธ์ เอกสารประวัติศาสตร์ และบทวิจารณ์มารวมกันไม่น้อยกว่าร้อยฉบับ
ตั้งแต่การปิดประเทศจนถึงการรุกรานของมหาอำนาจ ตั้งแต่เศษซากศักดินาจนถึงการแบ่งแยกคุมอำนาจของขุนศึก ตั้งแต่การศึกษาที่ไม่เจริญจนถึงภูมิปัญญาของประชาชนที่ยังไม่ถูกปลุก ถูกวิเคราะห์กันอย่างละเอียดทุกแง่มุมจนไม่มีจุดบอด
แต่ฉันกล้าที่จะเขียนแบบนั้นจริง ๆ หรือ หลี่หยุนหลงรู้คำตอบในใจอย่างรวดเร็ว เขาไม่กล้า เขาไม่สามารถเกินกรอบมากเกินไป เขาต้องใช้ "ภาษา" ที่เหมาะกับปี ค.ศ. 1924 เพื่อประกอบข้อคิดเห็นเหล่านี้เข้าด้วยกัน
หลี่หยุนหลงก้มหน้าลง ราวกับตัดสินใจบางอย่าง ผ่านไปสามห้านาที ปากกาก็วางลงในที่สุด
"ว่าด้วยความยากจนและอ่อนแอของจีน ข้าพเจ้าเห็นว่ามีสามสาเหตุ หนึ่งคือชนชั้นปกครองไม่รู้จักประชาชน สองคือประชาชนไม่รู้จักชาติ สามคือชาติไม่รู้จักการเปลี่ยนแปลง..."
หลี่หยุนหลงเริ่มเขียนจากนโยบายปิดประเทศ เขียนถึงสงครามฝิ่นในปี ค.ศ. 1840 แล้วเขียนว่าทำไมกบฏไท่ผิงจึงล้มเหลว ทำไมขบวนการฟื้นฟูจึงหยุดชะงักกลางคัน และทำไมการปฏิรูปหลังยุทธนาวีเจียอู่จึงล้มเหลว
เบื้องหลังข้อโต้แย้งทุกข้อของเขาล้วนมีข้อสรุปจากการวิเคราะห์อย่างถี่ถ้วนของคนรุ่นหลัง แต่หลี่หยุนหลงก็ยังเลือกที่จะห่อหุ้มด้วยภาษาจีนโบราณอีกครั้ง สลับกับประโยคภาษาจีนสมัยใหม่บ้าง ครึ่งโบราณครึ่งสมัยใหม่ พอดีกับรูปแบบการเขียนที่นิยมในยุคต้นสาธารณรัฐจีน