กุ้ยหยงชิงเป็นคนแรกที่พังทลาย:
“เฮ้อ ตอนที่คุณไปสั่งอาหาร เราก็แค่คิดจะเทียบเคียงแนวคิดของบทความที่เขียนเมื่อเช้า พี่เจียงมีความรู้กว้างขวาง ก็ให้เขาพูดก่อน ผลปรากฏว่าพอพี่เจียงพูดจบ ฉันกับลาวหูสบตากัน ก็ไม่อยากสอบตอนบ่ายเลยทันที”
หูจงหนานผลักแว่นตา หายากที่เขาจะไม่โต้แย้งอะไรกุ้ยหยงชิง แค่ถอนหายใจ
หวงเวยพูดขึ้นบ้าง: “บทความของพี่เจียง เขียนห้าระดับ ตั้งแต่ฐานเศรษฐกิจถึงโครงสร้างส่วนบน จากสภาพแวดล้อมระหว่างประเทศถึงความขัดแย้งภายในประเทศ มีลำดับชั้นชัดเจน เชื่อมโยงกันแบบนี้ แล้วให้พวกเราเอาไปพูดยังไงไหว พอเทียบกัน บทความที่ฉันเขียนก็เหมือนเขียนบันทึกส่วนตัว ไม่มีระดับเอาเสียเลย”
“เฮ้ ลาวหวง นายยังเขียนบันทึกอีกเหรอ งั้นก็สมแล้ว พี่ซู นายเขียนบันทึกไหม?” หลี่หยุนหลงพูดสอดขึ้นมา
“ฉันไม่เขียน นายเขียนบันทึกเหรอ?”
“ฉันก็ไม่เขียน ใครจะเอาความในใจไปเขียนในบันทึกได้ลง?”
“ใช่แล้ว สิ่งที่เขียนออกมาได้จะเรียกว่าความในใจได้ยังไง?”
“น่าดูถูก” x2
“เฮ้อ สองพี่น้องพูดจาให้ระวังหน่อย ได้ยินว่าอธิการบดีโรงเรียนทหารหวงผู่ของเราเขียนบันทึกทุกวัน อย่าให้คนนอกได้ยินคำพูดนี้เชียว”