ซวีตรงส่งหนังสือให้เขาดู โดยหันปกออกให้เห็น ปรากฏว่าบนปกพิมพ์ชื่อไว้สี่ตัวว่า "คู่มือการฝึกทหารราบ" ดูแล้วก็รู้ว่าเป็นฉบับพิมพ์ซ้ำ กระดาษเหลืองไปหมดแล้ว:
"ยืมมาจากเพื่อน ดูไว้ก่อน กันเข้าโรงเรียนทหารแล้วจะได้ไม่โง่"
"เฮอะ โม้เปล่า ๆ ยังไม่ทันสอบเลยจะรู้ได้ไงว่าตัวเองเข้าได้?"
หูจงหนานที่อยู่ข้าง ๆ ฟังแล้วก็แสดงท่าทีดูถูก คนที่น่าจะถูกคัดออกมากที่สุดในที่นี่ก็คือเขา อายุเกินเกณฑ์ ส่วนสูงแค่หนึ่งเมตรห้าสิบแปด ขาดอีกสองเซนติเมตร จะมีใครเข้าใจความเจ็บปวดในใจเขาได้เล่า
"เฮ้ย พูดยังงั้นได้ไง ข้าว่าแซ่ซวีต้องสอบได้แน่ ส่วนบางคนน่ะไม่รู้ล่ะ" กุ้ยหยงชิงทำท่าทางเหมือนผู้กล้า
หลี่หยุนหลงเสริมว่า "ข้าว่าแซ่ซวีไม่มีทางพลาด"
"แซ่ซวีเป็นคนเอาจริง" เจียงเซียนหยุนชมตาม "เก่งกว่าพวกเราที่ทำได้แค่ปาก"
หลี่โย่วปินคิดในใจ เจ้าน่ะเหรอ ใครจะสอบผ่านได้เท่าเจ้า
เวลาผ่านไปวันแล้ววันเล่า ชีวิตบนเรือเริ่มมีระเบียบ กลางวันพวกเขารวมตัวกันคุยเรื่องสถานการณ์ คุยเรื่องหลักสามประชาชน คุยเรื่องการทหาร กลางคืนก็แยกย้ายอ่านหนังสือ
กุ้ยหยงชิงเป็นคนที่มีชีวิตชีวาที่สุด พูดดังที่สุด คุยอะไรก็ไม่พ้น "บ้านข้าอยู่กุ้ยซีแถวนั้น" เจออะไรก็ต้องแย่งแสดงความเห็น หลี่โย่วปินไม่รู้ว่าผู้บัญชาการกองพลชนะเจ้านี่ในเรื่อง "ความมีชีวิตชีวา" ได้ยังไง ดูท่าผู้บัญชาการต้องมีฝีมือพิเศษอีกด้านแน่ ๆ
หูจงหนานพูดไม่ค่อยมาก แต่ทุกครั้งที่พูดจะมีน้ำหนัก คนไหนที่ความคิดเห็นแตกต่างจากเขามาก ๆ เขาจะเถียงกับคนนั้นได้เกือบครึ่งชั่วยาม จนกว่าอีกฝ่ายจะยอมรับความคิดเห็นของเขา หลี่โย่วปินคิดว่านี่อาจเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้เขาได้เป็นผู้บัญชาการทัพภาคที่หนึ่งในภายหลัง