ไม่กี่วันต่อมา หลี่หยุนหลงก็ทำในสิ่งที่เขาเรียกว่าความลับสวรรค์ ที่จริงแล้วสิ่งที่เขาทำนั้นง่ายมาก นั่นคือการไปซื้อข้าวให้ทุกคน เขาคิดว่า ในอนาคตคนเหล่านี้ล้วนเป็นยอดฝีมือระดับแนวหน้า แล้วบุญคุณข้าวหนึ่งมื้อของข้า ยังไงก็ต้องได้คืนเป็นล้านเท่าแน่นอน
พอถึงเวลานั้นก็จะไปแสดงความยินดีที่พวกเขาร่ำรวยทีละคน ยังไงก็ต้องหาอุปกรณ์หนึ่งกองพันให้ข้าสักชุดได้มั้ง ไม่เกินไปใช่ไหม ยังไงหลี่โย่วปินก็รู้สึกว่ามันสมเหตุสมผล และในหัวของเขาก็จินตนาการภาพนั้นไว้แล้วด้วยซ้ำ
"ท่านเจียง ขอแสดงความยินดีที่ท่านร่ำรวยนะ"
"ท่านสวี ขอแสดงความยินดีที่ท่านร่ำรวยนะ"
...
ดังนั้นพอถึงเวลาอาหาร หลี่หยุนหลงก็วิ่งลงจากชั้นสาม ผ่านถนนสองสาย ไปซื้อข้าวที่แผงขายข้าวหน้าหมูอบแห่งหนึ่ง คนขายเป็นลุงอ้วนแก่มองว่าเขามาทุกวัน ก็บางทีจะแถมผักให้อีกสองสามใบ
หลี่หยุนหลงแต่ละครั้งก็ถือห่อกระดาษน้ำมันห้าหกห่อด้วยมือเดียว เดินขึ้นบันไดไม้ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด แล้วแจกจ่ายข้าวที่ซื้อมาให้คนห้าคน