ตู้ลี่ผิงไม่รู้เลยว่าเฮ่อฉวนจวินกำลังบ่นอยู่ในใจ พอพูดจบ เธอก็ไม่สนว่าเขาจะยอมหรือไม่ ก้าวเท้าขึ้นรถทันที
เฮ่อฉวนจวินเหลือบมองสีหน้าของหัวหน้าหน่วยจี้ แล้วรีบชิงกระโดดขึ้นไปนั่งเบาะข้างคนขับก่อนตู้ลี่ผิง พอหันกลับมาก็ขยิบตาให้เธออย่างกระอักกระอ่วน
“โธ่ คุณตู้ ขอโทษจริง ๆ นะครับ ผมเมารถนิดหน่อย คงต้องรบกวนให้คุณนั่งข้างหลังแล้วล่ะ”
พูดจบเขายังยกมือกุมหน้าผาก ทำท่าทางเกินจริงราวกับเล่นละคร ใครจะกล้าไล่ให้เขาลงจากรถตอนนี้กัน
ตู้ลี่ผิงกัดฟันกรอด ทหารผ่านศึกที่ผ่านสมรภูมิมานับครั้งไม่ถ้วนจะเมารถเนี่ยนะ?
ช่างเป็นเรื่องตลกที่สุดในโลก!
ถึงจะโกรธแค่ไหน เธอก็ไม่กล้าแสดงออกมา กลัวว่าจะทิ้งภาพลักษณ์ไม่ดีไว้ต่อหน้าจี้หานชวน จึงจำใจปีนขึ้นไปนั่งเบาะหลัง
เพิ่งปิดประตูรถได้ไม่นาน เธอยังนั่งไม่ทันเข้าที่ จี้หานชวนก็เหยียบคันเร่งพุ่งออกไปแล้ว
“กรี๊ด!”
ตู้ลี่ผิงที่ยังไม่ได้คาดเข็มขัดนิรภัยเกือบถูกเหวี่ยงไปข้างหน้า เธอกรีดร้องด้วยความตกใจ พลางรีบคว้าราวจับเหนือศีรษะไว้แน่น
รถแล่นไปตามถนนสายหลักของฐานทัพจนความเร็วค่อย ๆ คงที่
ตู้ลี่ผิงแอบถอนหายใจอย่างโล่งอก รีบหยิบหวีกับกระจกบานเล็กจากกระเป๋าที่พกติดตัวมาจัดผมที่ยุ่งเหยิงให้เข้าที่
พอจัดการเรียบร้อย เธอกำลังจะชวนเขาคุยตีสนิท ก็ได้ยินเฮ่อฉวนจวินที่นั่งเบาะข้างคนขับโพล่งขึ้นมา “ใกล้ถึงประตูใหญ่แล้ว! หัวหน้าหน่วยจี้ คุณทำลายสถิติอีกแล้วนะครับ นี่ยังไม่ถึงห้านาทีเลย!”
ตู้ลี่ผิงยื่นคอมองออกไปอย่างไม่อยากเชื่อ แล้วก็เห็นประตูฐานทัพตั้งตระหง่านอยู่ไม่ไกลจริง ๆ
เธอยังไม่ทันได้พูดกับจี้หานชวนเลย ทำไมถึงมาถึงแล้วล่ะ?