ตู้ลี่ผิงเดินตรงเข้ามาด้วยรองเท้าหนังหุ้มส้นคู่เล็ก ด้านหลังยังมีเฮ่อฉวนจวินที่ทำหน้าตื่นเต้นอยากรู้อยากเห็นตามมาด้วย
เมื่อหยุดยืนแล้ว ตู้ลี่ผิงยกมือปัดผมข้างแก้มไปทัดหู ก่อนมองจี้หานชวนด้วยสายตาสนิทสนมเล็กน้อย
“หัวหน้าจี้ ผู้หญิงคนนี้คือใครเหรอคะ?”
เธอไม่ได้เรียกเขาว่าคุณจี้ แต่กลับเรียกหัวหน้าจี้ เห็นได้ชัดว่าจงใจแสดงให้ดูว่าสนิทกันมาก
ใครจะคิดว่าจี้หานชวนไม่แม้แต่จะสนใจเธอ ราวกับไม่ได้ยิน ทั้งยังไม่ปรายตามองมาสักนิด
รอยยิ้มบนใบหน้าตู้ลี่ผิงแข็งค้าง ตั้งแต่เล็กจนโตเธอไม่เคยถูกผู้ชายเมินใส่แบบนี้มาก่อน โดยเฉพาะต่อหน้าผู้หญิงอีกคน
เล็บจิกลงกลางฝ่ามือ ตู้ลี่ผิงโกรธจนเจ็บหน้าอก ต้องฝืนข่มอารมณ์อย่างหนักจึงรักษาสีหน้าให้สงบนิ่งไว้ได้
เสิ่นไต๋กะพริบตาอย่างสงสัย มองชายหญิงที่จู่ ๆ ก็เดินเข้ามา แล้วถามจี้หานชวนว่า
“พี่จี้ สองคนนี้เป็นเพื่อนร่วมรบของพี่เหรอคะ?”
พอตู้ลี่ผิงได้ยินคำว่า “พี่จี้” เธอก็รู้สึกหน้ามืดขึ้นมาอีกครั้ง คำเรียกที่จี้หานชวนไม่ยอมให้เธอใช้ แต่ตอนนี้กลับได้ยินจากปากผู้หญิงคนอื่น
เธอมองจี้หานชวนอย่างน้อยใจ ทว่าการส่งสายตาหวานให้คนตาบอดก็เปล่าประโยชน์ เพราะชายหนุ่มเอาใจใส่เสิ่นไต๋อยู่เพียงคนเดียว
น้ำเสียงของจี้หานชวนยังคงเย็นชาเหมือนเคย แต่หากฟังดี ๆ จะสัมผัสได้ถึงความอ่อนโยนแฝงอยู่ เขาแนะนำเสิ่นไต๋ว่า “เขาชื่อเฮ่อฉวนจวิน เป็น...”
เฮ่อฉวนจวินรีบรับช่วงต่อ ยิ้มร่าแนะนำตัวเอง “สหายเสิ่น สวัสดีครับ! ผมชื่อเฮ่อฉวนจวิน เป็นทั้งลูกน้องมือขวาและพี่น้องคนสนิทของหัวหน้าจี้ครับ!”
แค่เห็นจากไกล ๆ เมื่อครู่ก็ตะลึงในความงามแล้ว พอได้มองเสิ่นไต๋ในระยะใกล้ เฮ่อฉวนจวินก็รู้สึกราวกับถูกความงามกระแทกเข้าเต็ม ๆ