น้ำตาของผู้หญิง บางครั้งก็เป็นอาวุธร้ายแรงที่สุด
จี้หานชวนรับมือไม่ไหวจนต้องเบือนหน้าหนี เป็นครั้งแรกที่เขาได้รู้ว่าความทำอะไรไม่ถูกเป็นอย่างไร
“ถ้าไม่มีธุระอะไรแล้วก็หลีกไป ฉันจะกลับห้อง!” เสิ่นไต๋รู้สึกขายหน้าอยู่บ้าง จึงรีบกลั้นน้ำตา เงยหน้าขึ้นจ้องเขาอย่างดุดัน
ร่างของจี้หานชวนแข็งเกร็งไปเล็กน้อย ความรู้สึกในใจซับซ้อนจนยากจะบรรยาย “ขอโทษ ฉัน...”
เขาเผลอคิดจะขอโทษออกไป
“หุบปาก! ไม่ต้องพูด!” ดวงตาคู่สวยที่ยังคลอหยาดน้ำจ้องเขาอย่างดุดัน ก่อนยื่นมือไปผลักร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่ม
เธอต้องรีบไปให้ได้ ถ้าร้องไห้ออกมาจริง ๆ คงขายหน้าแย่
เสิ่นไต๋งดงามเย้ายวนราวกับดอกไม้ล้ำค่า ดูสูงส่งจนยากจะเอื้อมถึง ราวกับเกิดมาก็อยู่เหนือผู้อื่น
แม้แต่ตอนสะบัดหน้าใส่ ก็ยังทำให้คนโกรธเธอไม่ลง
หัวใจแข็งกระด้างของจี้หานชวนพลันอ่อนยวบ เห็นหญิงสาวทำท่าฮึดฮัดจะเดินหนี เขาก็ร้อนใจ รีบคว้าต้นแขนเรียวเล็กของเธอไว้
เขาไม่ได้ออกแรงมากนัก ก็พาเธอเข้าไปในห้องของตัวเองที่อยู่ไม่ไกล
เสิ่นไต๋กำลังน้อยใจอยู่ พอถูกจี้หานชวนลากเข้าห้องก็ตกใจจนลืมร้องไห้ เบิกตากลมฉ่ำน้ำจ้องชายหนุ่ม
ในห้องไม่ได้เปิดไฟ แสงที่ลอดผ่านม่านเข้ามาจึงสลัวราง
จี้หานชวนก้มหน้าลง นัยน์ตาดำลึกล้ำสะท้อนภาพของเธอในตอนนี้ ใบหน้าเล็กขาวผ่องแต้มสีแดงระเรื่อ ดวงตาเรียวหางหงส์คู่นั้นเย้ายวนชวนหลงใหล เพียงปรายตามองก็ราวกับจะสะกดวิญญาณของคนให้ลอยตามไป เสน่ห์เย้ายวนทั้งหมดรวมอยู่ในตัวเธอ
ทั้งร่างของเธอราวกับเนื้อลิ้นจี่ที่เพิ่งปอก เปล่งปลั่งฉ่ำหวานเสียจนเหมือนแค่แตะเบา ๆ น้ำหวานก็จะไหลออกมา