เสิ่นไต๋กอดกล่องใส่ผลิตภัณฑ์บำรุงผิวไว้แนบอก สีหน้าดีใจจนเห็นได้ชัด
แต่พอเดินมาถึงหน้าห้องของตัวเอง ก็ปะทะเข้ากับสายตาที่จ้องมาไม่วางตา เมื่อเห็นคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอก็เลือนหายไปทันที
สบตากัน เสิ่นไต๋พยักหน้าให้อีกฝ่ายเล็กน้อยเป็นการทักทาย ก่อนจะเดินต่อไป
เสิ่นน่วนน่วนเห็นกับตาว่าเสิ่นไต๋เดินออกมาจากห้องของจี้หานชวน มือของเธอกำแน่นฉับพลัน แววตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อจนแทบปะทุออกมา
พอเสิ่นไต๋เดินผ่านข้างตัว เธอก็จ้องอีกฝ่ายราวกับกำลังสอบสวนผู้ต้องหา ก่อนจะเอ่ยถามทันทีว่า “เธอไปห้องพี่จี้มาเหรอ?”
“อืม” เสิ่นไต๋ตอบเรียบ ๆ รู้สึกว่าอีกฝ่ายถามทั้งที่รู้อยู่แก่ใจ
เสิ่นน่วนน่วนขบฟันเบา ๆ แล้วก้าวมาขวางหน้าเสิ่นไต๋ ทำทีถามด้วยความอยากรู้ว่า “พี่ไต๋ไปห้องพี่จี้ทำอะไรเหรอ?”
เสิ่นไต๋เลิกคิ้วอย่างขบขัน คนคนนี้พูดเหมือนภรรยาหลวงจับชู้ไม่มีผิด
เธอมองอีกฝ่ายอย่างมีนัย ก่อนจะหุบยิ้ม หรี่ตาลงมองเสิ่นน่วนน่วน ริมฝีปากสีดอกกุหลาบเอ่ยออกมาสองคำ “ลองทายดูสิ?”
เสิ่นน่วนน่วนชะงักไปหลายวินาที สีหน้าไม่สู้ดีนัก ก่อนจะก้มมองกล่องที่เสิ่นไต๋กอดไว้แน่น “นี่พี่จี้ให้เธอเหรอ?”
เสิ่นไต๋รำคาญจนแทบทนไม่ไหว ในใจคิดว่าแล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอด้วย แต่ปากกลับตอบส่ง ๆ ว่า “อืม เขาบอกว่าเป็นของขวัญต้อนรับฉัน”
พูดจบก็เดินกลับเข้าห้องตัวเองไปทันที
เมื่อเห็นแผ่นหลังเย็นชาของเสิ่นไต๋ แววเกลียดชังวาบผ่านดวงตาของเสิ่นน่วนน่วน ก่อนที่เธอจะเดินไปหยุดหน้าห้องของจี้หานชวนตามลำพัง