เสิ่นไต๋เลิกคิ้ว ก่อนจะนึกขึ้นมาได้อย่างกะทันหันว่า ในต้นฉบับเหมือนจะมีฉากมอบของขวัญแบบนี้อยู่ด้วย
ฟางลี่จวินพาทั้งสองคนไปเดินซื้อของ ตัวเอกเดิมเลือกของที่ตัวเองชอบอย่างร่าเริงไปตั้งหลายชิ้น ส่วนเสิ่นน่วนน่วนกลับไม่เอาอะไรเลย แถมยังซื้อของขวัญให้คนในตระกูลจี้ด้วย
การกระทำแบบนี้ยิ่งทำให้ดูเหมือนตัวเอกเดิมเห็นแก่ตัว ไม่รู้จักสำนึกบุญคุณ
ตอนคนตระกูลจี้ได้รับของขวัญก็ซาบซึ้งใจมาก จึงดีกับเสิ่นน่วนน่วนยิ่งกว่าเดิม ตัวเอกเดิมเริ่มรู้สึกถึงภัยคุกคาม ถึงได้เสี่ยงลงมือวางยาให้พระเอก
ตอนนี้พอฟางลี่จวินเห็นของขวัญ ก็รู้สึกปลื้มใจจริง ๆ “น่วนน่วน ป้ารับรู้ถึงน้ำใจของหนูแล้ว ขอบใจนะที่ยังนึกถึงป้า พวกเราไม่ได้ขาดอะไรหรอก เอาของไปคืนเถอะ แล้วซื้อของที่ตัวเองชอบมาใช้ดีกว่า”
จี้เหวยหมิ่นก็พยักหน้า แววตาเปี่ยมไปด้วยความรักเอ็นดู
เสิ่นน่วนน่วนย่อมไม่ยอม เธอยิ้มหวานนุ่มนวล “คุณอาคุณป้าคะ ของพวกนี้ราคาไม่แพง แต่เป็นน้ำใจของหนูนะคะ รีบเปิดดูสิคะว่าชอบไหม”
พอพูดมาถึงขั้นนี้ จี้เหวยหมิ่นกับฟางลี่จวินก็ไม่ปฏิเสธอีก รับของขวัญไว้
ทั้งสองเปิดกล่องดู ข้างในเป็นผ้าพันคอสีแดงสดหนึ่งผืนกับรองเท้าหนังผู้ชายเงาวับหนึ่งคู่
เสิ่นน่วนน่วนไม่ค่อยมีประสบการณ์ ตอนเลือกของขวัญจึงยึดรสนิยมของพ่อเสิ่นกับเฉินกุ้ยฮวาเป็นหลัก แบบที่สะดุดตาเหล่านั้นไม่ค่อยเข้ากับนิสัยเรียบง่ายไม่ชอบโอ้อวดของพ่อจี้กับแม่จี้
แต่ทั้งสองไม่ได้แสดงออกทางสีหน้า ยังคงทำท่าชอบของขวัญมาก
ฟางลี่จวินเห็นว่ามีของขวัญแค่สองชิ้น จึงถามอย่างสงสัยว่า “น่วนน่วน หนูไม่ได้บอกว่าเตรียมของขวัญให้หานชวนด้วยเหรอ”