ไม่ไกลนัก แม่บ้านหลิวยืนอยู่ในเงามืดตรงปากบันได สีหน้าค่อย ๆ เปลี่ยนจากตกตะลึงเป็นกระจ่างแจ้ง
โอ๊ยตายแล้ว!
เมื่อกี้เธอได้ยินอะไรนะ?
เสิ่นไต๋อยากคบกับหานชวน แถมยังบอกว่าถ้าไม่แต่งกับหานชวนก็จะไม่แต่งกับใคร!
แม่บ้านหลิวอดสูดปากไม่ได้ ก่อนจะยกมือกุมหัวใจที่เต้นตึกตักไม่เป็นจังหวะ
ไม่ได้ เธอต้องตั้งสติหน่อย
แม่บ้านหลิวหมุนตัวกลับห้องของตัวเอง แล้วล้มตัวลงนอนบนเตียง ใช้เวลาพักใหญ่กว่าจะทำใจยอมรับข่าวนี้ได้
พูดกันตามตรง นอกจากฐานะครอบครัวที่ไม่เท่าเทียมกันแล้ว เสิ่นไต๋กับจี้หานชวนก็เหมาะสมกันไม่น้อย
หน้าตาของทั้งคู่ก็ดี ผู้ชายหล่อ ผู้หญิงสวย เข้ากันราวกิ่งทองใบหยก
แค่ยืนอยู่ด้วยกันก็ดูเหมือนภาพวาด มองแล้วสบายใจ
แม่บ้านหลิวรู้สึกจากใจจริงว่าทั้งสองเหมาะสมกัน และพอลองคิดดูให้ดี จี้หานชวนตั้งแต่เด็กจนโตไม่เคยสนิทสนมกับผู้หญิงคนไหน แต่กับเสิ่นไต๋กลับดูไม่เหมือนกันเลย ไม่เหมือนนิสัยเย็นชาที่เขาเคยเป็นสักนิด
อย่างคราวนี้ที่เสิ่นไต๋ไปหาเขาที่ฐานทัพ ตอนออกไปยังบ่ายสามสี่โมงอยู่เลย ตอนนี้เกือบสี่ทุ่มแล้ว
ช่วงห้าหกชั่วโมงนั้น ทั้งสองคนไปทำอะไรกันมานะ?
แหม ๆ!
ยิ่งคิด แม่บ้านหลิวยิ่งรู้สึกว่าทั้งสองมีหวัง!
พอคิดว่าต่อไปทั้งคู่จะได้คบกัน แล้วมีลูกน้อยแก้มยุ้ยที่ได้ความงามของพ่อแม่มาเต็ม ๆ มุมปากของแม่บ้านหลิวก็ยกขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่
แต่การแต่งงานไม่ใช่เรื่องของคนสองคนเท่านั้น ยังเกี่ยวพันถึงสองครอบครัวด้วย
ต่อให้แม่บ้านหลิวจะเชียร์ทั้งคู่แค่ไหน ก็อดกังวลแทนเสิ่นไต๋ไม่ได้