จี้หานชวนไม่ได้ลืมขวดผลิตภัณฑ์บำรุงผิวที่ผสมกาวไว้ใบนั้น
เรื่องนี้มีโอกาสสูงมากว่าเสิ่นน่วนน่วนเป็นคนทำ
เมื่อนึกถึงตรงนี้ เขาก็ยกข้อมือขึ้นดูนาฬิกา จากนั้นหันไปมองเสิ่นไต๋
“เดี๋ยวพี่ไปส่งเธอที่โรงเรียน ตอนนี้พาไปอีกที่หนึ่งก่อน”
เสิ่นไต๋กะพริบตาปริบ ๆ แล้วตอบรับอย่างว่าง่าย “ได้เลยค่ะ”
มีคนรับส่งย่อมเป็นเรื่องดี ยิ่งอยู่ต่อหน้าเสิ่นน่วนน่วนด้วยแล้ว เธอไม่มีทางโง่ปฏิเสธแน่
พอเห็นทั้งสองคุยกันราวกับไม่มีใครอื่นอยู่ตรงนั้น เสิ่นน่วนน่วนก็โมโหจนเจ็บตับ พวกเขาไม่เห็นเธออยู่ในสายตาเลยหรือไง!
เธอมองจี้หานชวนอย่างไม่ยอมแพ้ ก่อนแสร้งถามด้วยความสงสัย “พี่จี้ พวกพี่จะไปไหนกันเหรอคะ? พาฉันไปด้วยได้ไหม?”
สีหน้าที่แสดงออกดูไร้เดียงสาและซุกซน น้ำเสียงก็นุ่มนวลอ่อนหวานเหมือนเคย
แต่น่าเสียดายที่จี้หานชวนไม่หลงกล น้ำเสียงเขาเย็นชาเรียบเฉย คำอธิบายก็ขอไปที “ธุระส่วนตัว ไม่สะดวกพาคนอื่นไปด้วย”
เสิ่นน่วนน่วนกำชายเสื้อแน่น สีหน้าทั้งอับอายทั้งอัดอั้น ขบกรามจนแทบจะบดฟันแตก
ธุระส่วนตัว? ธุระส่วนตัวของใคร? คนอื่นที่ว่า หมายถึงเธอหรือไง?
ทำไมล่ะ!
จี้หานชวนไม่สนใจความขุ่นเคืองของเสิ่นน่วนน่วน เขาพาเสิ่นไต๋เดินออกจากบ้านไปทันที
เมื่อเดินมาถึงรถจี๊ปที่จอดอยู่ในลาน เสิ่นไต๋ก็ถามด้วยความสงสัย “พี่จี้จะพาฉันไปไหนเหรอคะ?”
จี้หานชวนเอื้อมมือเปิดประตูรถให้เธอ “ขึ้นรถก่อนแล้วค่อยคุย”
เสิ่นไต๋พยักหน้าอย่างว่าง่าย ขึ้นไปนั่งในรถแล้วคาดเข็มขัดนิรภัยเรียบร้อย