มุมปากหยิ่งทะนงและเย็นชาของชายหนุ่มยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยันบาง ๆ พอดีกับที่เฉียวอันหลัวเห็นเข้า
หัวใจของเธอรู้สึกอึดอัดไม่น้อย เดาได้ทันทีว่าเมื่อครู่เขาคงคิดว่าเธอจงใจเอนตัวเข้าไปหาเขา
มู่หยุนถิงคิดเช่นนั้นจริง ๆ แววตาหงส์ฉายความรังเกียจออกมา
“คุณเฉียว ไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ?”
ประธานคังถามด้วยความเป็นห่วง “โชคดีที่คุณมู่ประคองคุณไว้ ไม่อย่างนั้นเสื้อผ้าคงเปื้อนคราบเหล้าแน่”
“ขอบคุณค่ะ ฉันไม่เป็นไร”
“ขอโทษนะคะ ฉันขอไปจัดการตัวเองที่ห้องน้ำสักครู่”
เฉียวอันหลัวอาศัยจังหวะนี้เดินเลี่ยงออกมา ไม่อยากเห็นใบหน้าเย็นชาเหมือนภูเขาน้ำแข็งของมู่หยุนถิงอีก
เขาไม่อยากแตะต้องเธอ เธอก็ไม่อยากให้เขาแตะต้องเหมือนกัน
ตอนออกมา จู่ ๆ ก็ถูกแรงกระชากดึงไปด้านข้าง
“เฉียวอันหลัว ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่?”
เฉียวอันหลัวสะบัดมือเขาออก นึกถึงท่าทีรังเกียจเมื่อครู่ แววตาของเธอเย็นเยียบราวภูเขาหิมะใต้แสงจันทร์
“มู่หยุนถิง ฉันอยู่ที่นี่ ไม่เกี่ยวกับคุณ”
“อย่าเอาข้อกำหนดอะไรที่ยังเขียนอยู่ในทะเบียนเล่มเดียวกันมาบังคับฉันเลย การแต่งงานตามสัญญาก็เป็นแค่เรื่องหลอก ๆ อีกไม่นานก็จบแล้ว แต่เดิมเราก็ไม่เกี่ยวข้องอะไรกัน ไม่มีสิทธิ์มาชี้นิ้วสั่งฉัน ยิ่งไม่มีสิทธิ์มายุ่งกับชีวิตฉัน”
เฉียวอันหลัวไม่รอให้เขาโต้กลับ ก็พูดใส่เขาไปหลายประโยค
มู่หยุนถิงถึงกับพูดไม่ออก สีหน้าแข็งค้าง แววตาพลันมืดครึ้ม ไอเย็นกดดันแผ่ซ่านออกมารอบตัว
“เฉียวอันหลัว ถ้าคุณอยากเกาะคนใหญ่คนโต ก็อย่ารีบร้อนจนออกนอกหน้าแบบนี้”
“ถังซิวจะไปส่งคุณกลับ ตามที่คุณพูดนั่นแหละ อาทิตย์หน้าเราก็ไปจดทะเบียนกันแล้ว ฉันไม่อยากให้มีเรื่องยุ่งยากตามมา”