เจียงหว่านซินยิ้มบาง ๆ อย่างสง่างาม กิริยามารยาทเรียบร้อย เธอเอ่ยขึ้นอย่างสุภาพว่า “ฉันชื่อเจียงหว่านซิน เป็นล่ามส่วนตัวของคุณมู่ค่ะ”
สิ้นเสียง ทุกคนก็พากันชื่นชมและส่งเสียงอุทานด้วยความประทับใจอีกครั้ง “คุณเจียงไม่เพียงสวยเท่านั้น ยังเก่งมากอีกด้วย หาได้ยากจริง ๆ”
“ช่างเป็นคู่ที่เหมาะสมกันราวกิ่งทองใบหยก คุณมู่ก็หล่อ คุณเจียงก็สวย”
ทุกคนต่างกล่าวชื่นชม “คุณเจียงทั้งหน้าตาและบุคลิกโดดเด่น แถมยังดำรงตำแหน่งสำคัญ คอยช่วยงานคุณมู่อีก ทั้งสวยทั้งเก่ง ช่างเหมาะสมกันราวกับสวรรค์ลิขิต”
หากมู่หยุนถิงเปรียบดั่งจันทร์กระจ่าง เจียงหว่านซินในยามนี้ก็เป็นดั่งไข่มุกเปล่งประกาย
เธออาศัยแสงจันทร์ส่องประกาย แสงและเงาทอประสานกัน ส่งเสริมกันและกัน
เมื่อทั้งสองยืนเคียงคู่กัน ต่างก็เปล่งประกายส่งเสริมกัน กลายเป็นจุดสนใจที่โดดเด่นและเหมาะสมกันอย่างยิ่ง
เฉียวอันหลัวเดินตามเลขาอู๋กับประธานเสี่ยนเข้ามา พอเข้ามาก็เห็นภาพที่ทั้งคู่ประสานกันได้อย่างรู้ใจ สายตาของเธอพลันชะงักค้าง
ความรู้สึกบางอย่างพลุ่งพล่านในใจ แต่เธอกลับมองข้ามมันไป
มู่หยุนถิงกับเจียงหว่านซินก็อยู่ที่นี่ด้วยหรือ?
เธอปรับอารมณ์เล็กน้อย แววตากลับมาสงบนิ่งในชั่วพริบตา ก่อนจะหันหลังกลับไป
พวกเขาอยู่ที่นี่แล้วจะทำไม?
เธอไม่จำเป็นต้องหลบหน้าพวกเขาเสียหน่อย
“คุณชายถิง ขอคุยด้วยสักครู่ครับ”
กู้อวี่เซวียนเดินเข้าไปหามู่หยุนถิง แล้วเอ่ยเสียงเบา
มู่หยุนถิงพยักหน้าให้ลูกค้าที่กำลังพูดคุยด้วยอย่างสุภาพ “ขอตัวสักครู่ครับ”
จากนั้นจึงเดินไปอีกด้านกับกู้อวี่เซวียน “คุณชายถิง เฉียวอันหลัวก็อยู่ที่นี่ครับ”