หัวใจของเฉินเฉินเต้นรัว ดวงตาจ้องมู่หยุนถิงไม่กะพริบ เขาใช่ลุงประหลาดที่น้องสาวพูดถึงหรือเปล่านะ?
เขาจะเป็น...พ่อของพวกเราจริง ๆ เหรอ?
เมื่อเห็นอีกฝ่ายอ่อนโยนกับเด็กที่ชื่อเล่อเล่อขนาดนั้น เฉินเฉินก็อดอิจฉาความรู้สึกที่มีพ่อคอยเอาใจไม่ได้
เจียงหว่านซินมองออกทันทีว่าลูกชายโกหก เธอคลี่ยิ้มอ่อนลง น้ำเสียงนุ่มนวล
“พี่หยุนถิง ถ้าเล่อเล่อไม่อยากพูด ก็อย่าไปบังคับเขาเลยค่ะ”
“บางทีเด็กคนนี้อาจกำลังเล่นหุ่นยนต์กับเล่อเล่อ แล้วเข้าไปใกล้เกินไป เล่อเล่อเลยเผลอไปโดนเข้า หุ่นยนต์ถึงได้ตกลงมาเสียหายค่ะ”
เธอหันไปมองพนักงานประจำห้องจัดแสดง สีหน้าเย็นชาลงเล็กน้อย “ราคาเท่าไรคะ เดี๋ยวฉันชดใช้ให้”
พนักงานตอบว่า “คุณผู้หญิงคะ ตัวนี้...สามหมื่นหกพันหยวนค่ะ”
เจียงหว่านซินไม่ได้รู้สึกว่าราคาแพง และไม่ได้ไม่อยากจ่าย
สำหรับเธอ เงินสามหมื่นหกพันหยวนยังซื้อรองเท้าให้เธอได้ไม่ถึงคู่ด้วยซ้ำ เพียงแต่เธอไม่อยากจ่ายให้ง่าย ๆ
อย่างไรเสีย เมื่อครู่นี้เด็กคนนี้ก็ทำให้ลูกชายเธอตกใจนี่นา
สายตาเธอหยุดอยู่บนใบหน้าของเฉินเฉิน ก่อนจะกวาดมองรอบ ๆ
“ผู้ปกครองของเด็กคนนี้อยู่ที่ไหนคะ? เมื่อกี้เขาเบียดลูกชายฉัน ลูกชายฉันถึงได้ไปโดนหุ่นยนต์ ผู้ปกครองของเขาก็ควรช่วยชดใช้บ้างนะคะ”
เฉินเฉินคิดว่าเธอไร้เหตุผลเกินไป จึงขมวดคิ้วแล้วพูดว่า
“คุณป้าครับ ผมไม่ได้เบียดลูกชายคุณป้า แถมยังเตือนเขาด้วยความหวังดีแล้วว่าอย่าไปแตะ แต่เขาไม่ฟัง หุ่นยนต์ถึงได้พังครับ”
“หนูแน่ใจเหรอว่าไม่ได้เบียดเล่อเล่อ? ตอนหุ่นยนต์เต้นเข้ามาตรงหน้า ป้าเห็นหนูยืดคอ แล้วเบียดเล่อเล่อของป้าไปข้าง ๆ นะ”