เมื่อกลับมาที่สถานพักฟื้นอีกครั้ง แม่ของเฉียวอันหลัวก็ฟื้นแล้ว พอเห็นใบหน้าของลูกสาวที่ดูซูบผอมลงอีกครั้ง ความรักความห่วงใยก็เอ่อท้นขึ้นมาในใจ
“อันหลัว ทำไมหน้าซีดขนาดนี้…ไม่สบายหรือเปล่า?”
เฉียวอันหลัวกอดแม่ไว้ “เปล่าค่ะ แม่ หนูแข็งแรงดี แม่ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ”
หลังออกจากสถานพักฟื้น เฉียวอันหลัวก็ได้รับโทรศัพท์จากพี่อู๋ บอกว่ามีงานหนึ่งอยากแนะนำให้เธอ
“อีกไม่กี่วันจะมีงานเลี้ยงต้อนรับแขกต่างชาติขนาดเล็กที่ห้องประชุมโรงแรมฟานซิง เธอสะดวกมาช่วยแปลหน้างานไหม?”
“ปกติเธอคิดค่าจ้างชั่วโมงละ 1,000 หยวน แต่หุ้นส่วนยินดีจ่ายให้ 5,000 หยวน ใช้เวลาประมาณสองชั่วโมงเท่านั้น”
เฉียวอันหลัวยิ้มตอบ “พี่อู๋ ไม่ต้องให้เยอะขนาดนั้นหรอกค่ะ ช่วงบ่ายสองสามวันนี้ฉันว่างอยู่ ให้ทางผู้จัดส่งข้อมูลโครงการมาให้ฉันอ่านทำความเข้าใจก่อนนะคะ พอเสร็จงานนี้แล้วฉันเลี้ยงข้าวพี่เอง”
พี่อู๋ชอบคนจริงใจ ไม่อ้อมค้อม และไม่ถือตัวอย่างเธอมาก จึงตอบอย่างอารมณ์ดีว่า
“ได้ เดี๋ยวพี่ส่งให้”
เธอยังเข้าใจหลักการข้อหนึ่งด้วยว่า ยิ่งเป็นคนมีพรสวรรค์และความสามารถมากเท่าไร ก็ยิ่งถ่อมตัวและมีมารยาทมากเท่านั้น
……
วันถัดมา แสงแดดฤดูใบไม้ผลิสว่างสดใส
เฉียวอันหลัวนัดกับเหยียนชุนเซี่ยวว่าจะพาเด็ก ๆ ไปเที่ยวสวนสนุก เฉินเฉินมีสติปัญญาสูงกว่าเด็กวัยเดียวกัน
เขาตอบคำถามกิจกรรมในสวนสนุกได้ก่อนใคร จึงได้รับรางวัลมาหลายชิ้น
มีทั้งแว่นกันแดดลายการ์ตูน หมวกนักรบอวกาศ และขนมขบเคี้ยวอีกจำนวนหนึ่ง
เฉียวอันหลัวสวมหมวกให้ลูกชาย แล้วจุ๊บแก้มนุ่มนิ่มของเขาด้วยความรักเต็มหัวใจ
“เก่งมากเลย~ ตอนนี้ลูกแม่เป็นนักรบอวกาศผู้พิทักษ์โลกแล้วนะ”