ตอนนี้หลินเต้ากำลังยิ้มให้เขาอยู่
"นี่มัน…"
จ้าวเหวินตงตะลึงไป หลังจากนั้นก็ลองสัมผัสดูอย่างละเอียด ดวงตาทั้งคู่ก็เบิกโพลงขึ้น
เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่า สัญญาณชีวิตของหลินเต้าในตอนนี้ยังคงแข็งแกร่งมาก
ทั้งจิตใจและร่างกายก็เต็มเปี่ยม ไม่เหมือนกับคนที่อยู่ในระยะเฉียบพลันของโรคพลังโลหิตเสื่อมถอยเลยแม้แต่น้อย
เหลือเชื่อ
มันเหลือเชื่อเกินไปแล้วจริง ๆ
"อาจจะเป็นเพราะเคราะห์ร้ายกลับกลายเป็นดีก็ได้"
"โรคพลังโลหิตเสื่อมถอยนี่ทรมานผมมาหลายปี หลังจากเข้าสู่ระยะเฉียบพลัน ก็จู่ ๆ หายไป"
หลินเต้าแต่งเรื่องขึ้นมาเป็นข้ออ้าง แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม
แต่ว่าคำพูดนี้ก็จริงบ้างเท็จบ้าง
"อย่างนี้นี่เอง"
"นั่นก็ดีเหลือเกินแล้ว"
ตอนนี้จ้าวเหวินตงก็เผยรอยยิ้มออกมาเช่นกัน
"มา ผมขอแนะนำให้รู้จัก"
"นี่คือหัวหน้าหน่วยของผม อดีตหัวหน้าหน่วยจู่โจมเงา หลินเต้า!"
ตอนนี้เขามองไปทางเจียงโม่ไหลและซุนอู่ฉ่างที่อยู่ด้านหลัง แล้วแนะนำ
"สองคนนี้คือเพื่อนร่วมรบของผมตอนนี้ เจียงโม่ไหล กับ ซุนอู่ฉ่าง"
"สวัสดี"
ตอนนี้ทุกคนก็จับมือทักทายกัน
เจียงโม่ไหลและซุนอู่ฉ่างมองหลินเต้าในระยะใกล้ ตอนนี้ในใจเต็มไปด้วยความตกตะลึง
หลังจากเขาเข้าสู่ระยะเฉียบพลันแล้ว โรคพลังโลหิตเสื่อมถอยกลับหายไปอย่างสิ้นเชิง?
และที่ยิ่งทำให้รู้สึกว่าไม่ธรรมดาก็คือ ตอนนี้จิตใจและร่างกายของเขาเต็มเปี่ยม ดูเหมือนจะยิ่งกว่า… ผู้ฝึกยุทธ์ที่แข็งแกร่งสักคน!
"ไม่ได้เจอกันหลายปีแล้ว"