แม้แต่พิธีกรเองก็มองไปยังทิศทางนั้นด้วยสีหน้างุนงง
"ที่แท้ก็มีคนเป็นโรคพลังโลหิตเสื่อมถอยนี่เอง!"
"ผมขาวขนาดนั้น คงเป็นระยะเฉียบพลันแล้วล่ะมั้ง?"
"น่าสงสารจัง"
"ที่แท้หัวหน้าหน่วยจ้าวเหวินตงก็ตั้งใจจะไปเชิญคนผู้นั้นขึ้นเวทีมาอธิบายวิธีรักษาโรคพลังโลหิตเสื่อมถอย..."
"..."
ผู้คนมากมายกวาดสายตามองไปยังพื้นที่ด้านหน้าโน่น ก็เห็นหลินเต้าผมขาวโพลนนั่งอยู่ด้านหลังอย่างชัดเจน
เพราะผมสีขาวทั้งศีรษะของเขามันเด่นเกินไปน่ะสิ
"ดูท่าหัวหน้าหน่วยจ้าวตั้งใจจะเชิญสุภาพบุรุษท่านนี้มาอธิบายวิธีบำบัดโรคพลังโลหิตเสื่อมถอย"
พิธีกรผู้นั้นก็รีบตั้งสติได้แล้วรีบยิ้มพูดไกล่เกลี่ยสถานการณ์
ส่วนเจียงโม่ไหลกับซุนอู่ฉ่างที่นั่งอยู่บนเวทีใหญ่ตอนนี้ก็งุนงงเช่นกัน
พวกเขารู้ดีว่าจ้าวเหวินตงไม่มีทางตื่นเต้นกะทันหันแบบนี้
หรือว่า...
ทันใดนั้นเอง จ้าวเหวินตงเดินมาถึงตำแหน่งด้านหน้าหลินเต้าแล้วหยุดฝีเท้า
ขอบตาเขาแดงก่ำเล็กน้อย ร่างกายก็สั่นเทาเบาๆ
เป็นเขา!
เป็นเขาจริงๆ!
"เป็นนายจริงๆ ด้วย"
จ้าวเหวินตงควบคุมอารมณ์ตื่นเต้น เอ่ยเสียงช้าๆ
"ลิง ไม่เจอกันนานเลยนะ"
หลินเต้าตอนนี้ก็ลุกขึ้นยิ้มพูด
ลิง?
เขาเรียกจ้าวเหวินตงว่าลิงงั้นรึ?
ทุกคนที่อยู่ในงานพากันงงไปหมด
โดยเฉพาะชายวัยกลางคนไม่กี่คนที่นั่งข้างตัวหลินเต้า ก็อ้าปากค้าง ตกตะลึงจนตัวสั่นไปตามๆ กัน