ข้ามันศิษย์น้องสุดที่รัก จะหยิ่งบ้างผิดไหม

ตอนที่ 8 บรรพชนมหายานคือหลานศิษย์น้อยของนาง

6 นาที· 1.3K คำ

ลองถามดูเถิด การได้เห็นกับตาว่าบรรพชนขั้นมหายานที่ใกล้จะ "สิ้นอายุขัย" ร้องไห้ราวกับเด็กน้อย ชูกระดูกนิ้วเท้าชิ้นหนึ่งพลางเอ่ยเรียก "บรรพชน" นั้น เป็นประสบการณ์เช่นไร?

ก็คือ... มันช่างประหลาดพิกลนัก

ผู้ฝึกตนขั้นมหายานที่ยังไม่ได้ฝ่าทัณฑ์มีอายุขัยถึงสามหมื่นปี!

กล่าวอีกนัยหนึ่ง บรรพชนของบรรพชน...

จะเก่าแก่ถึงเพียงใดกัน?!

บางทีอาจเป็นเพราะบรรพชนมหายานร่ำไห้อย่างโศกเศร้านัก ญาณภายในกระดูกนิ้วเท้าจึงถูกกระตุ้นขึ้นในที่สุด

พลันเห็นร่างโปร่งแสงที่เปล่งประกายรัศมีแห่งเต๋าปรากฏขึ้น รูปโฉมงามสง่า เปล่งรัศมีเจิดจ้า เป็นผู้ใดไปไม่ได้นอกจากอาจารย์รองของจีอู๋ซวง — เหลียนเป๋ยไห่

เหลียนเป๋ยไห่มองบรรพชนมหายานด้วยแววตารังเกียจเล็กน้อยแล้วเอ่ยว่า "เจ้าคือ... เจ้าหินน้อย?"

"ใช่แล้ว ๆ คือข้าเอง บรรพชน"

"คิดไม่ถึงว่าแม้แต่เจ้ายังแก่เฒ่าได้ถึงเพียงนี้"

"บรรพชน ท่านจากไปเนิ่นนานนัก... ฮือ ๆ..."

"ร้องไห้ทำไม จะมาร้องไห้หน้าหลุมศพหรือ? ไม่ใช่สิ ข้าตายไปนานแล้ว ร้องไห้บ้างก็ได้ แต่อย่าร้องนานนัก ญาณเสี้ยวนี้ของข้าคงอยู่ได้อีกไม่นาน"

"ฮือ ๆ ๆ บรรพชน..."

"หุบปาก"

"อ้อ"

ชายชราผมขาวโพลนผู้นั้นรั้งเสียงสะอื้นไว้ได้จริง ๆ สีหน้าเต็มไปด้วยความเคารพเทิดทูนมองเงาเลือนรางของเหลียนเป๋ยไห่

เหลียนเป๋ยไห่จึงกล่าวว่า "ศึกสังหารเซียนครานั้น ข้าและตาแก่คนอื่นอีกหลายคนตายกันหมด ด้วยเหตุสุดวิสัย ร่างและวิญญาณพวกเราถูกดูดเข้าสู่สุสานเทพ ล่องลอยอยู่ในสุสานเทพเรื่อยมา... หลังจากนั้นผ่านมานานเท่าใดแล้ว?"

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป