ลองถามดูเถิด การได้เห็นกับตาว่าบรรพชนขั้นมหายานที่ใกล้จะ "สิ้นอายุขัย" ร้องไห้ราวกับเด็กน้อย ชูกระดูกนิ้วเท้าชิ้นหนึ่งพลางเอ่ยเรียก "บรรพชน" นั้น เป็นประสบการณ์เช่นไร?
ก็คือ... มันช่างประหลาดพิกลนัก
ผู้ฝึกตนขั้นมหายานที่ยังไม่ได้ฝ่าทัณฑ์มีอายุขัยถึงสามหมื่นปี!
กล่าวอีกนัยหนึ่ง บรรพชนของบรรพชน...
จะเก่าแก่ถึงเพียงใดกัน?!
บางทีอาจเป็นเพราะบรรพชนมหายานร่ำไห้อย่างโศกเศร้านัก ญาณภายในกระดูกนิ้วเท้าจึงถูกกระตุ้นขึ้นในที่สุด
พลันเห็นร่างโปร่งแสงที่เปล่งประกายรัศมีแห่งเต๋าปรากฏขึ้น รูปโฉมงามสง่า เปล่งรัศมีเจิดจ้า เป็นผู้ใดไปไม่ได้นอกจากอาจารย์รองของจีอู๋ซวง — เหลียนเป๋ยไห่
เหลียนเป๋ยไห่มองบรรพชนมหายานด้วยแววตารังเกียจเล็กน้อยแล้วเอ่ยว่า "เจ้าคือ... เจ้าหินน้อย?"
"ใช่แล้ว ๆ คือข้าเอง บรรพชน"
"คิดไม่ถึงว่าแม้แต่เจ้ายังแก่เฒ่าได้ถึงเพียงนี้"
"บรรพชน ท่านจากไปเนิ่นนานนัก... ฮือ ๆ..."
"ร้องไห้ทำไม จะมาร้องไห้หน้าหลุมศพหรือ? ไม่ใช่สิ ข้าตายไปนานแล้ว ร้องไห้บ้างก็ได้ แต่อย่าร้องนานนัก ญาณเสี้ยวนี้ของข้าคงอยู่ได้อีกไม่นาน"
"ฮือ ๆ ๆ บรรพชน..."
"หุบปาก"
"อ้อ"
ชายชราผมขาวโพลนผู้นั้นรั้งเสียงสะอื้นไว้ได้จริง ๆ สีหน้าเต็มไปด้วยความเคารพเทิดทูนมองเงาเลือนรางของเหลียนเป๋ยไห่
เหลียนเป๋ยไห่จึงกล่าวว่า "ศึกสังหารเซียนครานั้น ข้าและตาแก่คนอื่นอีกหลายคนตายกันหมด ด้วยเหตุสุดวิสัย ร่างและวิญญาณพวกเราถูกดูดเข้าสู่สุสานเทพ ล่องลอยอยู่ในสุสานเทพเรื่อยมา... หลังจากนั้นผ่านมานานเท่าใดแล้ว?"