สือเหล่ยอดเสียดายที่พา “ท่านอาจารย์อา” ของตนกลับด้วยไม่ได้ แต่ก็ไม่กล้าชักช้าอีก
เพราะอาจารย์อาในตอนนี้ไร้ซึ่งพลังฝึกปรือ นั่นหมายถึงท่านผู้เฒ่า เอ่อ ไม่ใช่ ท่านผู้อาวุโสตัวน้อยเป็น “มนุษย์ปุถุชน” มนุษย์ปุถุชนนั้นอายุขัยมากสุดก็แค่ร้อยกว่าปี สั้นนักสั้นหนา สำหรับผู้ฝึกปราณขั้นมหายานแล้ว ยิ่งเหมือนเพียงการดีดนิ้วครั้งเดียว
พูดง่าย ๆ ก็คือ มดในสำนักยังอาจมีอายุยืนยาวกว่าอาจารย์อาเสียอีก
ดังนั้นเขาจึงต้องรีบลงมือทันที หลอมกระดูกลับให้นางใหม่
จริงสิ ก่อนจากไป สือเหล่ยยังได้แนะนำ “เมฆาอารามสิบแปดบุปผา” ให้จีอู๋ซวงรู้จักด้วย
จีอู๋ซวงพบปะทีละคน แล้วให้พวกเขารอสักครู่
แล้วเหล่ายอดฝีมือก็เห็นศิษย์น้องอาจารย์อารุ่นใหม่ของตนลากพู่กันกับหมึกมาจากด้านข้างอย่างกระฉับกระเฉง ก้มหน้าก้มตาเขียนอย่างขะมักเขม้น กว่าจะเสร็จงานก็เล่นเอาเหนื่อย
“นี่คือของขวัญที่ข้ามอบให้เหล่าศิษย์หลาน”
สือเหล่ยกับพวกได้รับมา ดูแล้วเห็นตัวหนังสือเหมือนเส้นหยักของเด็กเล่น…มองจนมุมปากกระตุก…
พวกเขาอยากบอกเหลือเกินว่า อาจารย์อา พวกกระผมอ่านไม่ออก!
แต่เมื่อเห็นสีหน้าจริงจังและท่าทางเอาจริงของจีอู๋ซวง เหล่าชายแก่หญิงชราต่างใจละลายด้วยความเอ็นดู รับมาเก็บไว้ด้วยสองมืออย่างทะนุถนอม
“ขอบคุณท่านอาจารย์อา”
“ขอบคุณท่านอาจารย์อา”
จีอู๋ซวงจึงยิ้มออกมา ชาติก่อนนางเป็นครึ่งขั้นเซียนศักดิ์สิทธิ์ มีคัมภีร์และสมบัติล้ำค่าในมือนับไม่ถ้วน แม้นางจะไม่ได้ฝึกเอง แต่เวลาว่างก็มักอ่านหนังสือฆ่าเวลา