ม่อหลานอีทนรับความคับข้องใจเช่นนี้ไม่ได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อแสงสว่างและสายตาที่จับจ้อง ซึ่งเดิมทีควรเป็นของนาง กลับตกเป็นของจีอู๋ซวงทั้งหมด
[ท่านปู่เซียน ข้าต้องการให้นางตาย!]
เซียนผีเฒ่าปวดหัวยิ่งนัก: [ที่นี่อยู่ในสำนักนะ ด้วยพลังของเจ้าในตอนนี้ หากเจ้าลงมือก็จะถูกจับจุดอ่อนได้ในทันที]
[ข้าไม่สน ข้าจะฆ่านาง!]
สัมผัสได้ถึงความเคียดแค้นที่พลุ่งพล่านในใจของม่อหลานอี เซียนผีเฒ่าก็เข้าใจดีว่าความชิงชังที่นางมีต่อจีอู๋ซวงจวนจะแข็งตัวเป็นรูปธรรมแล้ว
หากไม่ฆ่าจีอู๋ซวง อาจกระทบต่อจิตเต๋าของนาง
[เช่นนั้นก็ต้องดูว่านางจะออกจากสำนักหรือไม่ ถ้าออกไป เราก็ลงมือได้]
ไม่รู้ว่าจีอู๋ซวงได้ยิน "เสียงในใจ" ของม่อหลานอีหรือไม่ นางกลับขี่กระเรียนเซียนตรงดิ่งลงเขาไปนอกสำนักจริง ๆ
จากสำนักถ่ายทอดเต๋าไปจนถึงตีนเขาสำนักเป็นระยะทางที่ยาวไกลมาก คนอื่น ๆ จะนั่งค่ายกลเคลื่อนย้าย หรือไม่ก็ขี่วิหคเขียวสัญจรของสำนัก ซึ่งเป็นนกตัวเล็ก ๆ แต่ละครั้งใช้เพียงหญ้าวิญญาณหนึ่งต้น หรือไข่มุกวิเศษสิบเม็ด ถูกแสนถูก
มีแต่จีอู๋ซวงที่สะดุดตาที่สุด นกกระเรียนขาวที่ดูราวเซียนพุ่งทะยานขึ้น ขนนกดุจเมฆาหมอกลอยฟุ้ง ทำเอาศิษย์ที่เพิ่งเข้าสำนักมองจนตาค้าง
"สวรรค์…"
"กระเรียนตัวนั้นท่านเจ้าสำนักมอบให้นางใช่หรือไม่?"
"เอาจริง ๆ แม้ท่านเจ้าสำนักอันจะรักใคร่นางเพียงนั้น ข้ากลับอิงฉาไม่ขึ้นเลย"
"ใช่…"
ก็ต้องไม่อาจอิงฉาได้กระมัง?
ผู้ที่มีพรสวรรค์โดดเด่นถึงเพียงนี้ หากปัญหาเรื่องกระดูกวิญญาณคลี่คลายเมื่อใด ก็จะต้องกลายเป็นหลักชัยของสำนักในทันที
ม่อหลานอีมองคนทั้งหลายอย่างเย็นชาแวบหนึ่ง แล้วก้าวเข้าสู่ค่ายกลเคลื่อนย้าย ละจากสำนักไป ไล่ตามจีอู๋ซวงไป
จีอู๋ซวงรู้ดีว่าไอ้เฒ่าปีศาจตนนั้นใช้เคล็ดลับสะกดรอยตามนางอยู่ ดังนั้นจึงไปท่องเที่ยวในเมืองเซียนใต้เขาสำนักก่อนสักสองสามรอบ จากนั้นจึงนั่งค่ายกลเคลื่อนย้ายในเมือง มุ่งหน้าสู่ชายขอบนทีเขียวตลอดทาง
ทะเลเขียวที่ว่า หาใช่ทะเลสีเขียวไม่ หากเป็นเทือกเขาดึกดำบรรพ์อันกว้างใหญ่ไพศาลหาที่สุดมิได้