ในมิติหยกพิภพ
“แฮ่ก...แค๊กๆๆ...”
ม่อหลานอีหายใจอย่างทุกข์ทรมาน ใบหน้างามซีดเผือด เหลือเพียงความแค้นอันน่ากลัว
“น่ารังเกียจ! น่ารังเกียจ! น่ารังเกียจ!”
นางสาปแช่งไปพลาง พลังชีวิตในมิติก็แย่งกันพุ่งเข้าไปในอกของนาง ซ่อมแซมรูโหว่ที่เลือดไหลไม่หยุด
“จีอู๋ซวง! น่ารังเกียจนัก!!!”
เซียนผีเฒ่าหันร่างออกมา ร่างกายจางหายไปไม่น้อย มองจากระยะไกลก็เหมือนควันบางๆ
เขาพูดอย่างเหนื่อยล้า: “เจ้าประมาทไปหน่อยในครั้งนี้ หากไม่ใช่เพราะหัวใจของเจ้าอยู่ข้างขวา แม้แต่เซียนทองคำผู้ยิ่งใหญ่ก็ช่วยเจ้าไม่ได้”
ถูกต้อง หัวใจของม่อหลานอีอยู่ข้างขวา และนางเองก็มีรากวิญญาณแสงที่มีความสามารถฟื้นฟูตนเองได้ อีกทั้งยังมีพลังชีวิตของหยกพิภพ บาดแผลนี้ไม่ช้าก็เร็วก็จะหายดี
แต่ความแค้นที่ม่อหลานอีมีต่อจีอู๋ซวงนั้น ไม่มีวันจางหายไปไหน และยังโกรธเซียนผีเฒ่าไปด้วย
“เจ้าไม่บอกหรือว่านางเป็นคนไร้ค่า? เหตุใดนางถึงเก่งกาจเพียงนี้!”
เซียนผีเฒ่าพูดอย่างจนปัญญา: “นางเป็นคนไร้ค่าจริงๆ แต่กลับฝึกฝนจนบรรลุเจตจำนงแห่งกระบี่!”
“เจตจำนงแห่งกระบี่?”
“ใช่! ผู้ฝึกกระบี่และผู้ฝึกกายเหมือนกัน ไม่จำเป็นต้องสนใจรากวิญญาณอะไรทั้งนั้น ผู้ฝึกกายคือฝึกฝนตนเอง ผู้ฝึกกระบี่คือฝึกฝนวิถีกระบี่! ตราบใดที่ผู้ฝึกกระบี่มีกระบี่ในมือ ฝึกฝนจนถึงขีดสุด นั่นคือสิ่งที่น่าเกรงขามที่สุด! ผู้ฝึกกระบี่ที่ควบคุมเจตจำนงแห่งกระบี่ยิ่งน่าสะพรึง กระบี่หนึ่งเดียวทำลายสรรพวิธี พลังหนึ่งเดียวชนะร้อยยุทธ์ เจ้ารู้หรือไม่?”