เมิ่งเข่อหลินพาเสี่ยวไห่มาถึงก่อน
พอเสี่ยวไห่เห็นโจวโจวมาแล้ว เด็กน้อยร่างจ้ำม่ำก็วิ่งปราดเข้าไปถามอย่างคล่องแคล่วว่า «โจวโจว บ้านนายทำอะไรมาเหรอ?»
«นี่คือมะเขือยัดไส้หมูสับ ฉันกับแม่ช่วยกันทำ»
«เก่งขนาดนั้นเลยเหรอ ขอชิมหน่อย» เสี่ยวไห่มองหน้าตาอาหารแล้วสูดกลิ่น น้ำลายแทบจะหยดลงพื้น
ขณะที่เสี่ยวไห่กำลังจะยื่นมืออันซุกซนออกไป โจวโจวผู้รักความสะอาดก็ยกจานมะเขือยัดไส้หนี พลางถามเสียงเย็นว่า «ล้างมือหรือยัง?»
«ลูกผู้ชายไม่จุกจิกเรื่องเล็กน้อยหรอก» เสี่ยวไห่ตบอกตัวเอง
โจวโจวทำหน้าไร้อารมณ์ «ไปให้พ้นเลย ไอ้ตัวสกปรก!»
【ขำจะตาย!】
【เด็กสองคนนี้อยู่ด้วยกันแล้วตลกชะมัด】
【อ๊าก ถังจิ่นโจวไร้มารยาทจริง ๆ ฉันเกลียดเด็กไร้มารยาทที่สุดเลย!】
【ไม่ล้างมือแล้วยื่นมือไปหยิบอาหาร แบบนี้เรียกว่ามีมารยาทเหรอ?】
【แต่ฉันว่าเรียกคนอื่นว่าไอ้ตัวสกปรกก็ไร้มารยาทกว่าหยิบอาหารด้วยมืออีกนะ...】
【พวกแอนตี้ก็เป็นพวกแอนตี้ จะด่าก็ด่าให้ได้สินะ】
ไม่ถึงวัน เด็กน้อยโจวโจวก็มีแฟนคลับที่ภักดีเพิ่มขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
ไม่ว่าคนในช่องแชตจะเถียงกันยังไง ก็ไม่ได้กระทบความสนิทสนมระหว่างโจวโจวกับเสี่ยวไห่เลย
โจวโจวใช้ตะเกียบคีบมะเขือยัดไส้ชิ้นหนึ่งป้อนเสี่ยวไห่ «อร่อยไหม?»
«อร่อย อร่อยมาก!» เสี่ยวไห่ชมเต็มที่
【ช่วยด้วย เขาตามใจเพื่อนมาก!】
【อยู่ ๆ ก็จิ้นคู่นี้ขึ้นมา ฉันผิดไปแล้ว! (เขิน)】
เมิ่งเข่อหลินก็เอาอาหารมาสองอย่างเหมือนกัน อย่างหนึ่งคือปลาตุ๋นซีอิ๊ว อีกอย่างคือฟักเขียวผัด
เห็นซูเนี่ยนเอามาสองอย่างเหมือนกัน แถมยังจัดจานอย่างประณีต เธอก็อดชมไม่ได้ว่า «แม่โจวโจวเก่งจังเลย!»
ซูเนี่ยนตอบว่า «ตอนกลางวันพวกเราก็กินกันไม่เยอะ อีกอย่างฉันกลัวว่าตอนเย็นจะมีคนเยอะ เลยทำมาแค่อย่างเดียวก็กลัวว่าจะไม่พอกินจริง ๆ»
«ฉันก็คิดเหมือนกัน ตอนเย็นมีผู้ใหญ่กับเด็กนับรวมกันแปดคน แต่ละกลุ่มเอามาแค่อย่างเดียวจะพอกินได้ยังไง เลยทำเพิ่มอีกอย่าง»
เมิ่งเข่อหลินไม่รู้เหมือนกันว่าทีมงานคิดยังไง ถึงได้กำหนดให้แขกรับเชิญแต่ละกลุ่มเอาอาหารมาแค่อย่างเดียว คิดดูก็รู้แล้วว่าไม่พอกิน!
【สงสัยทีมงานตั้งใจทดสอบแขกรับเชิญแน่ ๆ (แคะจมูก)】