ซูไป๋กลับถึงบ้าน ก็ทำให้หลี่เทียนสลบไปทันที จากนั้นใช้เลือดพลังคอยประคองสัญญาณชีพของเขาไว้ แล้วเริ่มรอให้หลี่อ้าวมาถึง
แต่การกระทำของซูไป๋กลับทำให้เมืองหลินอันแตกตื่น
ข่าวแพร่กระจายไปทั่วเมืองหลินอันอย่างรวดเร็ว ราวกับมีปีกงอกขึ้นมา
ผู้ที่ทราบเรื่องเป็นกลุ่มแรกคือจวนเจ้าเมืองหลินอัน เมื่อเจ้าเมืองจ้าวหยวนชิ่งได้ฟังรายงานจากผู้ใต้บังคับบัญชา คิ้วก็ขมวดเข้าหากันทันที
“ซูไป๋… หลี่เทียนนี่โชคร้ายจริง ๆ ถึงกับไปหาเรื่องซูไป๋เข้า
แต่ซูไป๋ถึงกับจะให้หลี่อ้าวมารับตัวด้วยตนเองงั้นหรือ? หลี่อ้าวเป็นถึงผู้ฝึกยุทธ์ขั้นจิตตำนิสัย ซูไป๋มั่นใจนักหรือว่าหลี่อ้าวจะไม่ลงมือกับเขา?”
จ้าวหยวนชิ่งครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนสั่งเสียงเบาว่า “จับตาความเคลื่อนไหวทางฝั่งซูไป๋ให้ใกล้ชิด หากเกิดเหตุผิดปกติ ให้รีบมารายงานทันที”
ในเวลาเดียวกัน ณ สาขาหอการค้าว่านทงในเมืองหลินอัน หลินเซี่ยวกำลังหารือเรื่องบัญชีช่วงที่ผ่านมาอยู่กับผู้ดูแลหลายคน
เมื่อสายสืบคนหนึ่งรีบร้อนบุกเข้ามา แล้วกระซิบข้างหูอยู่สองสามคำ สีหน้าของหลินเซี่ยวก็แปรเปลี่ยนฉับพลัน
“สหายซูจะให้หลี่อ้าวมารับตัวคนหรือ?”
หลังจากคลุกคลีอยู่ด้วยกันมาหลายเดือน หลินเซี่ยวก็พอเข้าใจนิสัยของซูไป๋ รู้ว่าอีกฝ่ายมักทำสิ่งใดก็เด็ดขาด และไม่เคยลงมือโดยไร้ความมั่นใจ
ทว่าความแข็งแกร่งของผู้ฝึกยุทธ์ขั้นจิตตำนิสัยนั้น เขาย่อมรู้ดี
หลินเซี่ยวสูดลมหายใจลึก ข่มคลื่นความรู้สึกในใจ ก่อนรีบกล่าวกับผู้ดูแลข้างกาย
“ส่งข่าวไปยังสำนักงานใหญ่หอการค้าว่านทงแห่งจังหวัดตงหลินโดยเร็วที่สุด ขอให้สาขาส่งผู้ฝึกยุทธ์ขั้นจิตตำนิสัยมาช่วยเหลือหนึ่งคน จำไว้ ต้องรีบ!”