ซูไป๋ยืนอยู่หน้าประตูเมือง มองส่งเงาร่างสองสายจากไปทีละคน ในใจอดทอดถอนใจเล็กน้อยไม่ได้
เขารู้ดีว่า ต่อจากนี้ก็ถึงคราวที่ตนต้องออกเดินทางเพียงลำพังอีกครั้งแล้ว
กาลเวลาผันผ่านอย่างรวดเร็ว ไม่นานนัก เวลาก็ล่วงเลยเกือบสามเดือนนับจากวันที่หลินเยวี่ยกับลู่หานอิงจากไป
บางทีอาจเป็นเพราะลู่หานอิงจากไป ความสงบเรียบร้อยในเมืองหลินอันจึงไม่ดีเหมือนก่อน
ตลอดสามเดือนที่ผ่านมา ซูไป๋สั่งสอนพวกอันธพาลที่ก่อเรื่องกลางถนนไปแล้วหลายคน
บางคนทำเรื่องเหลือทนเสียจนซูไป๋ทนดูต่อไปไม่ไหว จึงลงมือทำลายวรยุทธ์ของพวกนั้นคาที่
เพราะเหตุนี้ ครอบครัวของคนเหล่านั้นจึงมาหาเรื่องซูไป๋
แต่เขาก็ตบพวกนั้นล้มคว่ำไปทีละคน
ท้ายที่สุด หากคนพวกนั้นไม่ยอมจ่ายทรัพยากรบำเพ็ญเพียรจำนวนไม่น้อยเพื่อชดใช้
ประกอบกับเจ้าเมืองหลินอันและนายกองร้อยแห่งสำนักพิทักษ์ยุทธ์ประจำเมืองหลินอันช่วยไกล่เกลี่ย ซูไป๋คงกวาดล้างขุมกำลังเหล่านั้นจนสิ้นซากไปแล้ว
ตลอดเวลาเกือบสี่เดือน ซูไป๋หลอมสกัดหินหยวนกับโสมเลือดพันปีสองต้นจนหมดสิ้นได้สำเร็จ
เขาผลักดันเลือดพลังของตนไปถึงขีดจำกัดที่ร่างกายในยามนี้จะรองรับได้
ขอบเขตของเขาบรรลุถึงจุดสูงสุดของขั้นเลือดพลัง
ภายในห้องฝึกยุทธ์แห่งหนึ่ง
ซูไป๋เปลือยท่อนบน พลังเลือดพลังร้อนระอุราวกับเปลวเพลิงแผ่ไอออกจากร่าง
เขากำหมัดแล้วสัมผัสถึงพลังของตนในยามนี้ ซูไป๋คิดว่าตนคงไร้คู่ต่อกรในขั้นแท้ชี่แล้ว
“ไม่รู้ว่าตอนนี้ฉันจะประมือกับขั้นจิตตำนิสัยได้สักกี่กระบวนท่าหรือเปล่า”