เดี๋ยวนะ โลกอัปเดตเวอร์ชันเองได้ยังไง?

ตอนที่ 43 พ่อข้าคือหลี่อ้าว!

6 นาที· 1.5K คำ

ซูไป๋ยืนอยู่หน้าประตูเมือง มองส่งเงาร่างสองสายจากไปทีละคน ในใจอดทอดถอนใจเล็กน้อยไม่ได้

เขารู้ดีว่า ต่อจากนี้ก็ถึงคราวที่ตนต้องออกเดินทางเพียงลำพังอีกครั้งแล้ว

กาลเวลาผันผ่านอย่างรวดเร็ว ไม่นานนัก เวลาก็ล่วงเลยเกือบสามเดือนนับจากวันที่หลินเยวี่ยกับลู่หานอิงจากไป

บางทีอาจเป็นเพราะลู่หานอิงจากไป ความสงบเรียบร้อยในเมืองหลินอันจึงไม่ดีเหมือนก่อน

ตลอดสามเดือนที่ผ่านมา ซูไป๋สั่งสอนพวกอันธพาลที่ก่อเรื่องกลางถนนไปแล้วหลายคน

บางคนทำเรื่องเหลือทนเสียจนซูไป๋ทนดูต่อไปไม่ไหว จึงลงมือทำลายวรยุทธ์ของพวกนั้นคาที่

เพราะเหตุนี้ ครอบครัวของคนเหล่านั้นจึงมาหาเรื่องซูไป๋

แต่เขาก็ตบพวกนั้นล้มคว่ำไปทีละคน

ท้ายที่สุด หากคนพวกนั้นไม่ยอมจ่ายทรัพยากรบำเพ็ญเพียรจำนวนไม่น้อยเพื่อชดใช้

ประกอบกับเจ้าเมืองหลินอันและนายกองร้อยแห่งสำนักพิทักษ์ยุทธ์ประจำเมืองหลินอันช่วยไกล่เกลี่ย ซูไป๋คงกวาดล้างขุมกำลังเหล่านั้นจนสิ้นซากไปแล้ว

ตลอดเวลาเกือบสี่เดือน ซูไป๋หลอมสกัดหินหยวนกับโสมเลือดพันปีสองต้นจนหมดสิ้นได้สำเร็จ

เขาผลักดันเลือดพลังของตนไปถึงขีดจำกัดที่ร่างกายในยามนี้จะรองรับได้

ขอบเขตของเขาบรรลุถึงจุดสูงสุดของขั้นเลือดพลัง

ภายในห้องฝึกยุทธ์แห่งหนึ่ง

ซูไป๋เปลือยท่อนบน พลังเลือดพลังร้อนระอุราวกับเปลวเพลิงแผ่ไอออกจากร่าง

เขากำหมัดแล้วสัมผัสถึงพลังของตนในยามนี้ ซูไป๋คิดว่าตนคงไร้คู่ต่อกรในขั้นแท้ชี่แล้ว

“ไม่รู้ว่าตอนนี้ฉันจะประมือกับขั้นจิตตำนิสัยได้สักกี่กระบวนท่าหรือเปล่า”

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป