หยุนฟู่กุ้ยซ่อนตัวอยู่ในพงหญ้า พอได้ยินหยุนซีกับเซียวจี้พูดเลียนแบบกันไปมา ใบหน้าก็เขียวคล้ำด้วยความโกรธ
ครั้นเห็นเซียวจี้กอดเสื้อผ้าของเขากับแม่ม่ายหวังไว้ในมือ เขายังจะไม่เข้าใจได้อย่างไร
คงเป็นเจ้าทึ่มสองคนนี้บังเอิญมาเจอเขากับชุนหลานที่นี่ แอบขโมยเสื้อผ้าไป แล้วยังล่อคนในหมู่บ้านมาอีก
เขาคิดในใจว่าซวยชะมัด โมโหจนด่าแม่อยู่ในใจ ก่อนชี้หน้าหยุนซีแล้วตวาดว่า
“นังเด็กโง่ตัวขาดทุน หุบปากเดี๋ยวนี้! วัน ๆ เอาแต่เที่ยวเพี้ยนอยู่ข้างนอก รอดูกลับบ้านไปเถอะว่าข้าจะจัดการเจ้าอย่างไร!”
ถึงอย่างไรเซียวจี้ก็เป็นลูกชายของผู้ใหญ่บ้าน เขาจึงไม่กล้าพาลใส่
“ท่านแม่ ท่านพ่อจะตีข้า!”
หยุนซีทำหน้าหงอยก้มหน้าลง แล้วหลบกลับเข้าไปในฝูงชนอีกครั้ง
เฉินสี่ชุ่ยคร้านจะสนใจว่าสามีจะตีลูกสาวหรือไม่ อย่างไรเสียนางก็ไม่ได้รักเด็กคนนี้อยู่แล้ว
พอได้ยินหยุนซีกับเซียวจี้พูดรับส่งกัน นางก็แทบคลั่ง
นางเอาแต่เป็นตัวขาดทุนอย่างนั้นหรือ?
นางจะทำให้ตระกูลหยุนขาดทายาทอย่างนั้นหรือ?
ยังจะขับนางออกจากบ้าน แล้วแต่งกับแม่ม่ายแพศยาคนนั้นอีกหรือ?
เฉินสี่ชุ่ยเชื่อคำพูดของหยุนซีกับเซียวจี้สนิทใจ
คนอื่นอาจยุแยงตะแคงรั่วได้
แต่เด็กโง่สองคนจะโกหกเป็นด้วยหรือ?
ต้องเป็นหยุนฟู่กุ้ยคนไร้หัวใจพูดแบบนั้น แล้วพวกเขาบังเอิญได้ยินเข้าแน่ ๆ
“หยุนฟู่กุ้ย ไอ้คนชั่ว! ข้าทุ่มเทให้เจ้าตั้งเท่าไร เจ้ากลับกล้ารังเกียจข้าอย่างนั้นหรือ!”
นางกรีดร้องแล้วพุ่งเข้าไปในพงหญ้า ทั้งตบทั้งเตะ ทั้งข่วนทั้งหยิกหยุนฟู่กุ้ยกับแม่ม่ายหวัง
ทั้งสองเปลือยกายอยู่ ทำอะไรก็ไม่ถนัด ถูกเฉินสี่ชุ่ยตีจนกอดกันกลม ร้องโหยหวนไม่หยุด
ขณะที่ทุกคนกำลังดูอย่างตื่นเต้น หยุนฟู่อัน บุตรชายคนที่สามของตระกูลหยุน ก็พาสาวใช้ในบ้านสองคนขึ้นเขามา
เขาสวมเสื้อคลุมยาวสีขาวนวล ดูเป็นบัณฑิตวัยกลางคนที่อ่อนแอบอบบาง แล้วเบือนหน้าหนีพลางสั่งเสียงเย็นชา
“ไป ดึงนายหญิงรองออกมา แล้วส่งเสื้อผ้าให้คุณชายรอง”
ถ้าไม่ใช่เพราะท่านแม่สั่งให้เขามา เขาคงไม่ออกมาขายหน้าเช่นนี้หรอก
เรื่องหยุนฟู่กุ้ยกับแม่ม่ายหวังบนเขาถูกคนชอบสอดรู้สอดเห็นแพร่ไปถึงหูคนในตระกูลหยุนตั้งนานแล้ว
ฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลหยุนโมโหจนปาถ้วยชาแตก แต่ก็จำต้องตามไปเก็บกวาดเรื่องให้ลูกชาย
เขาเปลือยล่อนจ้อนถูกชาวบ้านล้อมอยู่บนเขา คนที่ขายหน้าก็คือตระกูลหยุนด้วย
เฉินสี่ชุ่ยถูกสาวใช้สองคนลากตัวไว้ ดวงตาแดงก่ำ ปากยังด่าทอไม่หยุด ดูราวกับหญิงเสียสติ
หยุนฟู่กุ้ยกับแม่ม่ายหวังได้เสื้อผ้ามาแล้ว ก็หดตัวอยู่ในพงหญ้าสวมใส่ให้เรียบร้อย ก่อนก้มหน้าพยุงกันรีบลงเขา
พวกสะใภ้กับหญิงชราในหมู่บ้านหลินซีดูยังไม่จุใจ พากันหัวเราะคิกคักเดินตามหลังไป
หยุนซีปะปนอยู่ในฝูงชน เดินตามลงเขาไปด้วย
บ้านตระกูลหยุนตั้งอยู่ตรงปากทางเข้าหมู่บ้าน เรือนใหญ่กำแพงอิฐเขียวโดดเด่นเป็นพิเศษท่ามกลางบ้านดินเตี้ย ๆ มากมายในหมู่บ้านหลินซี
“อาจี้ รีบกลับบ้านเถอะ ข้าก็จะกลับบ้านแล้ว”
พอเห็นคนตระกูลหยุนเข้าไปในเรือน หยุนซีก็โบกมือให้เซียวจี้ ก่อนเดินกลับบ้านเช่นกัน
ประตูเรือนปิดลง กั้นสายตาของคนในหมู่บ้านหลินซีที่กำลังดูเรื่องสนุกไว้ด้านนอก
ทุกคนได้ดูละครฉากใหญ่ จึงไม่มีใครอยากกลับ
พวกสะใภ้กับหญิงชราพากันไปรวมตัวอยู่นอกเรือนตระกูลหยุน แต่ละคนโบกไม้โบกมือ พูดจ้อกันน้ำลายกระเด็น
พวกผู้ชายทั้งหนุ่มและแก่ในหมู่บ้านหลินซีที่เพิ่งได้ข่าวรีบตามมาถึง ต่างแอบทุบอกกระทืบเท้า เสียดายกันยกใหญ่
แม่ม่ายหวังคนนั้นผิวพรรณละเอียดอ่อน เอวคอดอกโต
น่าเสียดายที่พวกเขามาไม่ทัน ไม่ได้เห็นให้เต็มตา
เรือนหลักของตระกูลหยุนมีห้าห้อง ทั้งสองข้างสร้างเรือนข้างไว้อีกฝั่งละสามห้อง
ทั้งหมดมุงกระเบื้องแดง ก่อด้วยอิฐเขียว ดูภูมิฐานเป็นพิเศษ
พื้นลานปูแผ่นหินสีเขียวเรียงเป็นระเบียบ ต่อให้ฝนตกก็ไม่ต้องกลัวโคลนเลอะเท้า
หยุนฟู่กุ้ยโอบแม่ม่ายหวังเดินเข้าไปในโถง เฉินสี่ชุ่ยเห็นอยู่ด้านหลัง ดวงตาแทบจะพ่นไฟออกมา
ทุกคนเดินเข้าไปในโถง พื้นอิฐเขียวสะอาดเอี่ยมเป็นมัน
ผนังด้านหน้าแขวนภาพอักษรและภาพวาดต้นสนกับกระเรียน ใต้ภาพมีโต๊ะยาวไม้สาลี่วางอยู่
ตรงกลางตั้งโต๊ะแปดเซียนหนึ่งตัว พร้อมม้านั่งยาวสี่ตัว
ฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลหยุนสวมเสื้อผ้าฝ้ายเนื้อดีสีเขียวเข้ม บนมวยผมสีดอกเลามีปิ่นทองคำแท้ปักอยู่สองอัน
หากไม่ใช่เพราะใบหน้าดูใจแคบอยู่หลายส่วน ก็นับว่ามีท่าทีของฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลใหญ่ไม่น้อย
ข้างกายนางยังมีสตรีคนหนึ่งนั่งอยู่ สวมเสื้อสีบัวโรย
คิ้วเรียวตาเรียว ผิวขาวนวล บนศีรษะปักปิ่นหยก ดูอ่อนโยนสงบเสงี่ยม
หยุนซีจับคู่ใบหน้าในความทรงจำได้ทันที รู้ว่าสตรีผู้นี้คือหลี่หว่านหรง ภรรยาของหยุนฟู่อันคนที่สาม
ภายนอกนางดูอ่อนโยนสงบเสงี่ยม แต่แท้จริงแล้วตาสูงและเข้ากับคนยากมาก
คนรุ่นเยาว์ในบ้านไม่อยู่กันสักคน อย่างไรเสียเรื่องนี้ก็ไม่ใช่เรื่องน่ายกย่องอะไร
พอเห็นเฉินสี่ชุ่ยร้องไห้กระซิก ๆ เดินเข้ามา ฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลหยุนก็หน้าขรึม ตบโต๊ะแปดเซียนดังปัง
“ปัง...”
เสียงดังสนั่นทำให้เฉินสี่ชุ่ยชะงักเสียงทันที
นางทำหน้าเจ็บปวดน้อยใจ
“ท่านแม่ เจ้ารองกับแม่ม่ายหวังมั่วสุมกันอยู่บนเขา เปลือยกายล่อนจ้อนจนชาวบ้านเห็นกับตา บ้านเราเป็นผู้มีหน้ามีตาในหมู่บ้านใกล้เคียงสิบลี้ แต่เขากลับไม่ไว้หน้าตัวเอง ปล่อยให้คนอื่นหัวเราะเยาะเปล่า ๆ”
เฉินสี่ชุ่ยแต่งเข้าตระกูลหยุนมาสิบกว่าปี นางรู้จักนิสัยแม่สามีดีที่สุด
เมื่อก่อนแม่สามีเคยรับใช้ฮูหยินซื่อจื่อแห่งจวนโหวหนิงอัน ได้รับความโปรดปรานอยู่ไม่น้อย
บัดนี้พ้นจากสถานะทาสแล้วกลับมาอยู่บ้าน จึงให้ความสำคัญกับกฎระเบียบและมารยาทที่สุด
และยังห่วงหน้าตาของตระกูลเป็นอย่างมาก
ฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลหยุนเหลือบมองนางอย่างเฉยชา ก่อนมองลูกชายคนที่สองกับแม่ม่ายหวังที่ยังกอดกันอยู่
“สะใภ้รอง ผู้ชายมีภรรยาสามอนุสี่เป็นเรื่องปกติ ในเมื่อเจ้าเป็นสะใภ้ตระกูลหยุน พอสามีมีคนรู้ใจ เจ้าก็ควรช่วยจัดการให้เขาสิ จะไปก่อเรื่องข้างนอกจนดูน่าเกลียดเช่นนั้น ทำให้ตระกูลต้องเสียหน้าได้อย่างไร”
แววรังเกียจจาง ๆ วาบผ่านดวงตาของนาง
แต่ก่อนนางเห็นว่าสะใภ้รองเป็นสาวใช้ที่ได้รับความโปรดปรานอยู่ข้างกายฮูหยินแห่งจวนโหว ทั้งยังมีความรู้และมารยาท
รูปร่างหน้าตากับท่าทางของนาง ต่อให้เป็นคุณหนูจากตระกูลร่ำรวยทั่วไปก็ยังเทียบไม่ติด
ตอนนั้นนางอุตส่าห์ใช้ความคิดอย่างหนักกว่าจะช่วยให้ลูกชายคนที่สองแต่งนางเข้าบ้านได้
แต่แต่งเข้ามาสิบกว่าปี กลับให้กำเนิดลูกสาวตัวน้อย ๆ แก่ลูกชายคนที่สองแค่สองคน
ตอนนี้ยังกลายเป็นหญิงปากจัดเหมือนพวกผู้หญิงในหมู่บ้านอีก ช่างไม่คู่ควรกับลูกชายคนที่สองเสียจริง
เฉินสี่ชุ่ยเห็นแม่สามีไม่เพียงเข้าข้างหยุนฟู่กุ้ย แต่ยังกลับดำเป็นขาวโยนความผิดให้นางอีก
หยุนฟู่กุ้ยไปเกี้ยวพาแม่ม่าย มั่วสุมกันกลางป่าเขา กลับกลายเป็นนางที่ไม่รู้จักเป็นภรรยาที่ดี
นางโกรธจนตัวสั่น ฟันแทบจะขบกันจนแตกละเอียด
“ท่านแม่พูดเช่นนี้ได้อย่างไรเจ้าคะ? ตอนนั้นที่หยุนฟู่กุ้ยมาสู่ขอข้า เขารับปากฮูหยินแห่งจวนโหวแล้วว่า ต่อไปจะมีข้าเพียงคนเดียว ไม่มีวันคิดเป็นอื่น”
“พอได้แล้ว!”
พอได้ยินนางพูดถึงจวนโหว สีหน้าฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลหยุนก็เปลี่ยนไปทันที นางตวาดเสียงเข้ม
“เรื่องของเจ้ารองกับแม่ม่ายหวังกลายเป็นเช่นนี้ไปแล้ว ต่อให้เจ้าก่อเรื่องอีกก็ไม่มีประโยชน์”
หลี่หว่านหรงยกผ้าเช็ดหน้าปิดปาก หัวเราะเบา ๆ
“พี่สะใภ้รอง ท่านแม่พูดถูกแล้ว! พวกเราเป็นผู้น้อย อย่าขัดคำผู้ใหญ่เป็นอันขาด”
นางไม่ชอบพี่สะใภ้คนนี้อยู่แล้ว ย่อมเต็มใจเหยียบซ้ำสักที
เฉินสี่ชุ่ยโมโหจนเขี้ยวฟันแทบคัน นางถลึงตามองหลี่หว่านหรง
“น้องสะใภ้ช่างเป็นแม่ศรีเรือนนัก เช่นนั้นข้าช่วยหาภรรยารองให้สามีเจ้า เอากลับมาสักคนดีไหม”
สีหน้าหลี่หว่านหรงเปลี่ยนไปเล็กน้อย มุมปากยกขึ้นนิด ๆ
“พี่สะใภ้รอง พวกเราไม่เหมือนกัน ข้าให้กำเนิดลูกชายสองคนแก่สามี”
“เจ้า...”
เฉินสี่ชุ่ยโกรธจนพูดไม่ออก แต่ก็หาคำโต้แย้งไม่ได้
เพราะให้กำเนิดลูกชายไม่ได้ นางจึงไม่มีความมั่นใจเอาเสียเลย
หยุนฟู่กุ้ยเห็นมารดาอนุญาตก็ยิ้มหน้าบานทันที
“ท่านแม่ เช่นนั้นรบกวนท่านจัดเตรียมสินสอดสักหน่อย ส่งไปบ้านสามีของชุนหลาน ข้าจะรับชุนหลานเป็นอนุ อย่างไรก็ไม่ควรละเลยธรรมเนียมที่พึงมี”
ฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลหยุนหลับตาแล้วนวดขมับ ก่อนหันไปมองเฉินสี่ชุ่ย
“สะใภ้รอง เรื่องนี้ให้เจ้าไปจัดการ ในเมื่อเป็นงานมงคลของเรือนรอง ก็อย่าปล่อยให้ขาดตกบกพร่อง”
“ข้าไม่เห็นด้วย!”
เฉินสี่ชุ่ยมองอย่างไม่อยากเชื่อ
ให้นางไปจัดการเรื่องรับแม่ม่ายหวังเข้าบ้าน งั้นนางยอมตายเสียยังดีกว่า
ฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลหยุนมองนางด้วยสายตาคมกริบ
“สะใภ้รอง เจ้าแต่งเข้าบ้านมาสิบกว่าปี ให้กำเนิดลูกสาวแค่สองคน ตอนนี้ยังจะขวางไม่ให้เจ้ารองรับอนุอีก ไม่มีบุตรชายแล้วยังหึงหวง ต่อให้เจ้ารองหย่าเจ้าไป ก็ไม่มีใครว่าอะไรได้”
เฉินสี่ชุ่ยแค้นแทบตาย แต่คำพูดนั้นอุดปากนางจนพูดไม่ออก
แม่ม่ายหวังที่ซ่อนตัวอยู่ในอ้อมแขนของหยุนฟู่กุ้ยมาตลอด เห็นว่าเรื่องลงเอยเช่นนี้แล้วก็ยินดี รีบคุกเข่าลงทันที
“ชุนหลานขอบคุณฮูหยินผู้เฒ่าที่เมตตาเจ้าค่ะ ต่อไปข้าจะปรนนิบัติคุณชายรองให้ดี และให้กำเนิดลูกชายตัวอ้วนจ้ำม่ำแก่เขา”
หยุนซีที่ยืนอยู่ตรงมุมห้องมองจนตาค้าง
ยายแก่คนนี้เชือดเฉือนหัวใจคนเก่งจริง ๆ ใจดำสุด ๆ
แต่พอดูท่าทีของคนตระกูลนี้แล้ว กลับไม่เหมือนชาวไร่ชาวนาทั่วไป
ได้ยินแม่ของร่างเดิมพูดถึงจวนโหว หรือคนตระกูลหยุนจะเป็นญาติห่าง ๆ ของจวนโหว?
หยุนซีคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะแอบส่ายหน้า
คนบ้านนี้ทำให้รู้สึกขัดตาเหมือนลิงสวมมงกุฎอยู่เสมอ
พูดง่าย ๆ ก็คือทำตัวไม่เข้าพวกสักอย่าง
พวกเขาพยายามเต็มที่ที่จะทำตัวเป็นตระกูลผู้มั่งคั่งที่รู้ธรรมเนียมและให้ความสำคัญกับมารยาท
แต่ความจิตใจคับแคบ เห็นแก่ตัว และโลภมากที่ฝังอยู่ในสันดานกลับปิดไม่มิด
ขณะที่นางก้มหน้าครุ่นคิดอยู่ ก็ได้ยินหยุนฟู่กุ้ยพูดขึ้นว่า
“เรื่องวันนี้เป็นความผิดของนังเด็กโง่ตัวขาดทุนคนนั้นทั้งนั้น ถ้าไม่ใช่เพราะนางกับเด็กโง่บ้านผู้ใหญ่บ้านขโมยเสื้อผ้าข้าไป คนในหมู่บ้านจะมาเห็นเรื่องน่าอับอายได้อย่างไร?”
เมื่อนึกถึงตอนที่เด็กโง่นั่นยุแยงอยู่บนเขา เขาก็แทบอยากเตะนางให้ตายคาที่
ตอนนี้บริเวณที่ถูกเฉินซื่อหญิงปากจัดข่วนจนเป็นแผลยังแสบแปลบอยู่เลย