หยุนซีที่ตั้งใจทำตัวเป็นมนุษย์ล่องหน รอดูเรื่องสนุกอยู่ข้าง ๆ ไม่เคยนึกฝันเลยว่าไฟจะลามมาเผาตัวเองเข้า
“ซีเอ๋อร์ คุกเข่าลง! เจ้ารอง ไปเอาแส้มา”
น้ำเสียงของหญิงชราหยุนเย็นชา ไร้ความเมตตาแม้แต่น้อย
ขาของหยุนซีอ่อนยวบ ร่างกายแทบจะคุกเข่าลงไปเองอย่างควบคุมไม่ได้
นี่เป็นปฏิกิริยาโดยไม่รู้ตัวที่หลงเหลือมาจากร่างเดิม
ความตกใจวูบหนึ่งฉายผ่านใบหน้าของนาง ก่อนจะหายไปอย่างรวดเร็ว
ยายแก่ใจร้ายคนนี้ ไม่ถามไถ่ให้รู้เรื่องรู้ราวก็จะเฆี่ยนฉันแล้วหรือ?
หยุนซีแอบด่าอยู่ในใจ แต่กลับทำหน้าซื่อ งุนงงไร้เดียงสา
“ท่านย่า ซีเอ๋อร์ไม่ได้ทำผิดนะเจ้าคะ”
นางเงยหน้าขึ้น แอบเหลือบมองหญิงชราหยุนอย่างรวดเร็ว และเห็นความรังเกียจในสีหน้าของอีกฝ่ายเต็มตา
ยายแก่นี่เกลียดฉันหรือ?
หรือเป็นเพราะเจ้าของร่างเดิมเป็นคนโง่?
แต่จากความทรงจำอันเลือนรางของเจ้าของร่างเดิม ดูเหมือนยายแก่คนนี้ไม่เคยทำหน้าดี ๆ ใส่นางเลยสักครั้ง
“นังเด็กตายด้าน กล้าขึ้นแล้วหรือ? บอกให้คุกเข่าก็คุกเข่าสิ ยังกล้าเถียงอีก!”
หยุนฟู่กุ้ยเห็นนางไม่ยอมก้มหัวให้เหมือนเมื่อก่อน ไฟโทสะก็พลุ่งขึ้นในใจ เขายกเท้าเตะนางทันที
หยุนซีเป็นคนแบบไหนน่ะหรือ?
นางยอมกินทุกอย่าง ยกเว้นยอมเสียเปรียบ
เห็นหยุนฟู่กุ้ยเตะเข้ามา นางก็ฉวยขาเขาไว้ได้อย่างว่องไว แล้วดึงกระชากไปด้านหลัง
หยุนฟู่กุ้ยไม่ทันตั้งตัว ล้มโครมลงกับพื้น ขาทั้งสองข้างแยกออกจากกันเป็นท่าฉีกขา
“โอ๊ย...แม่เจ้าโว้ย...”
หยุนฟู่กุ้ยร้องลั่นราวกับฟ้าถล่ม เสียงดังจนแทบจะทำหลังคาบ้านปลิว
ใบหน้าเขาบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด ร้องโอดโอยไม่หยุด มือทั้งสองข้างยกขึ้นกุมโคนขาโดยไม่รู้ตัว นอนแผ่อยู่บนพื้นขยับไม่ได้
หยุนซีหัวเราะเยาะในใจ ก่อนถอยหลังไปสองก้าว
โห ความยืดหยุ่นไม่เลวเลยนี่
เสียดายจริง ทำไมไม่ล้มให้ตายไปซะนะพ่อสารเลว?
นางเหลือบมองเฉินสี่ชุ่ยที่ยืนมองอย่างเย็นชา แล้วหันหลังวิ่งออกไปทันที
คนฉลาดย่อมไม่ยอมเสียเปรียบตรงหน้า
เจ้าของร่างเดิมผอมแห้งราวกับไม้ไผ่ ไม่มีเนื้อหนังติดตัวสักเท่าไร
แม่แท้ ๆ ก็พึ่งพาไม่ได้ หากอยู่ต่อไปก็คงมีแต่เสียเปรียบ
“พี่ฟู่กุ้ย...”
หวังชุนหลานร้องเสียงอ่อนหวาน ก่อนโผเข้าไปหาหยุนฟู่กุ้ย
“ท่านล้มตรงไหนหรือเจ้าคะ ให้ข้าดูหน่อย”
“โอ๊ย...เจ้า เจ้าออกไป!”
หยุนฟู่กุ้ยถูกนางทับจนร้องโหยหวนอีกครั้ง เขาผลักนางออกอย่างสุดแรง
“อย่ามาทับข้า! ลุกไปเดี๋ยวนี้!”
หญิงชราหยุนเองก็หน้าเปลี่ยนสี ตวาดเสียงเย็นชา
“พวกเจ้าเป็นศพกันหรืออย่างไร? ยังไม่รีบพยุงนายรองขึ้นมาอีก!”
นางไม่เคยคิดเลยว่าคนโง่อย่างหยุนซีจะกล้าตอบโต้
ตระกูลหยุนแม้จะมีทรัพย์สินอยู่บ้าง แต่ในบ้านกลับมีสาวใช้เพียงสองคน คอยกวาดลาน ซักผ้า และทำอาหาร
ทั้งยังต้องคอยปรนนิบัติหญิงชราหยุนด้วย
ทั้งสองคนกำลังยืนเฝ้าอยู่ด้านนอก พอเห็นหยุนฟู่กุ้ยล้มแผ่หลาไปกับพื้น ก็ต้องกลั้นหัวเราะแล้วเข้าไปช่วยพยุงเขาขึ้นมา
หยุนซีวิ่งปรู๊ดออกไปนอกลาน พอเปิดประตูรั้วก็แผดเสียงร้องไห้ทันที
“แง ๆ...ท่านย่า อย่าใช้แส้เฆี่ยนซีเอ๋อร์เลย ซีเอ๋อร์เจ็บมาก ซีเอ๋อร์ไม่กล้าเก็บเสื้อผ้าของท่านพ่ออีกแล้ว ฮือ ๆ...”
ชาวบ้านที่รวมตัวอยู่หน้าบ้านตระกูลหยุนกำลังจะกลับ พอเห็นคนโง่น้อยแห่งตระกูลหยุนร้องไห้วิ่งออกมา ก็เปลี่ยนทิศทางเดินกลับมาล้อมวงอีกครั้ง
“แม่หนูโง่เอ๋ย ท่านย่าตีเจ้าหรือ?”
“แปลกตรงไหนกัน? คนตระกูลหยุนเคยดีกับแม่หนูโง่เสียเมื่อไร?”
“เวรกรรมจริง ๆ! ตอนแม่หนูโง่อายุสัก 5-6 ขวบ ยังฉลาดเฉลียวอยู่แท้ ๆ ทำไมคนตระกูลหยุนถึงไม่ชอบเด็กคนนี้กันนะ?”
“นั่นสิ! ถ้าคนตระกูลหยุนไม่ปล่อยให้โรคของนางเรื้อรัง เด็กดี ๆ คนหนึ่งจะถูกไข้เผาจนกลายเป็นคนโง่ได้อย่างไร?”
คำพูดนี้มีเบื้องลึกเบื้องหลังไม่น้อยเลย
หยุนซีอดเงี่ยหูฟังไม่ได้
เจ้าของร่างเดิมไม่ได้เป็นคนโง่มาตั้งแต่เกิด แต่ป่วยเป็นไข้จนกลายเป็นคนโง่ต่างหาก
ดูจากฐานะของตระกูลหยุนแล้ว ไม่น่าจะไม่มีเงินรักษาโรค
พอนึกถึงท่าทีของคนตระกูลหยุนที่มีต่อเจ้าของร่างเดิม หยุนซีก็เริ่มสงสัยขึ้นมา
เรื่องนี้มีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
ต่อไปถ้ามีโอกาส ต้องสืบให้รู้สาเหตุให้ได้
เสียงร้องไห้ของหยุนซีดังเข้าไปถึงหูหญิงชราหยุน จนโกรธเสียขมับกระตุก
นังเด็กสารเลว วันนี้เป็นอะไรไป ทำไมถึงเปลี่ยนเป็นคนละคน?
“เจ้าสาม ไปพาซีเอ๋อร์กลับมา อย่าปล่อยให้นางพูดจาเหลวไหลอยู่ข้างนอก จนทำให้ชื่อเสียงของบ้านเราเสียหาย”
“ขอรับ ท่านแม่!”
แววรำคาญวาบผ่านดวงตาของหยุนฟู่อัน เขาก้าวยาว ๆ ออกจากโถงรับแขก
เห็นหยุนซียังร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ท่ามกลางฝูงชน เขาฝืนความรังเกียจแล้วพูดปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนลง
“ซีเอ๋อร์ เด็กดี กลับบ้านกับอาสามเถิด เจ้าทำผิด ท่านย่าก็แค่ขู่เจ้า จะลงมือกับเจ้าจริง ๆ ได้อย่างไร”
เขารีบเดินเข้าไปคว้าต้นแขนหยุนซี มือแข็งราวกับคีมเหล็ก บีบแขนนางจนเจ็บแปลบ
ถ้าไม่มีคนนอกอยู่ด้วย เขาคงซ้อมคนโง่นี่ให้น่วมไปแล้ว
“แง...อาสามใจร้าย!”
หยุนซีไม่ยอมตามใจเขา ร้องไห้น้ำตาไหลพราก
“อาสามอย่าตีซีเอ๋อร์เลย ซีเอ๋อร์จะเชื่อฟัง!”
ยังไงฉันก็เป็นคนโง่ คนโง่จะไปรู้อะไรได้?
เจ็บก็ต้องโวยวายกลิ้งเกลือกสิ
“เจ้าสาม ทำอะไรน่ะ?”
ในตอนนั้นเอง ร่างสูงใหญ่ร่างหนึ่งก็วิ่งมาจากที่ไกล ๆ ก่อนปัดมือหยุนฟู่อันออก
“ซีเอ๋อร์ยังเป็นเด็ก มีเรื่องอะไรก็ค่อย ๆ พูดกับนาง อย่าลงไม้ลงมือ”
ผู้มาใหม่คือหยุนฉางสี่ พี่ใหญ่ของตระกูลหยุน
เขาร่างสูงใหญ่ ผิวคล้ำ คิ้วเข้มตาโต ดูซื่อสัตย์และจริงใจ
เพียงแต่ร่างกายผอมแห้งผิดปกติ
ในตระกูลหยุน มีเพียงครอบครัวของหยุนฉางสี่ที่ปฏิบัติต่อหยุนซีอย่างดี
“พี่ใหญ่ ซีเอ๋อร์ไม่รู้ความ พูดจาเหลวไหลอยู่หน้าประตูทำให้ชื่อเสียงของบ้านเราเสียหาย ท่านแม่ก็โกรธแล้ว พี่ยังจะปกป้องนางอีกหรือ?”
หยุนฟู่อันไร้เรี่ยวแรง พอถูกหยุนฉางสี่ปัดมือก็เซถลาไปด้านข้าง
ความโกรธพลุ่งพล่านในใจ สีหน้าเขาบึ้งตึงอย่างยิ่ง น้ำเสียงแฝงแววข่มขู่
หยุนฉางสี่ทำหน้าขรึม ดึงหยุนซีไปไว้ด้านหลังแล้วปกป้องนาง
“เจ้าสาม แม้ซีเอ๋อร์จะเป็นเด็กไม่รู้ความ แต่นางก็เชื่อฟังมาตลอด จะไปพูดจาเหลวไหลอะไรข้างนอกได้?”
เด็กคนนี้ชะตาน่าเวทนา ทั้งพ่อทั้งแม่แท้ ๆ ก็ไม่รัก หญิงชรากับคนบ้านสามยังรังเกียจนางเหลือเกิน
เด็กก็เป็นคนโง่อีก ถ้าเขาไม่คอยปกป้อง นางจะมีทางรอดที่ไหน?
ขณะที่ทั้งสองกำลังโต้เถียงกัน ภรรยาของหยุนฉางสี่ก็พาลูกชายสองคนรีบตามมาถึง
ทั้งสามแม่ลูกผอมโซจนเห็นกระดูก สวมเสื้อผ้าผ้าหยาบทั้งตัว
“ซีเอ๋อร์ เจ็บตรงไหนหรือไม่?”
เฉียวเสวี่ยเหมยโอบหยุนซีไว้ สีหน้าเต็มไปด้วยความสงสาร พลางพับแขนเสื้อของนางขึ้น
ต้นแขนเรียวเล็กแต่ขาวผ่อง บวมแดงเป็นแถบอย่างเห็นได้ชัด
นางถอนหายใจ แล้วโน้มตัวเข้าไปเป่าลมเบา ๆ ก่อนปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“ซีเอ๋อร์ เจ็บหรือไม่? ไปเถิด กลับบ้านกับป้าสะใภ้ใหญ่ ให้พี่ถังเอ๋อร์ใช้ผ้าร้อนประคบให้”
ตามตัวเด็กคนนี้มีบาดแผลอยู่เสมอ ทั้งยังเป็นเด็กไม่รู้ความ
ถูกคนอื่นตีแล้วก็ไม่รู้จักบอก
เมื่อเห็นแววสงสารในดวงตาของเฉียวเสวี่ยเหมย หัวใจที่แข็งกระด้างของหยุนซีก็อ่อนลงเล็กน้อย
ในช่วง 10 ปีที่อยู่ในยุควันสิ้นโลก นางเห็นคนทรยศหักหลังและคนในครอบครัวเข่นฆ่ากันมามาก
พอมาเห็นครอบครัวของลุงใหญ่คอยปกป้องนางอย่างสุดใจ ก็อดรู้สึกแปลก ๆ ในใจไม่ได้
“ป้าสะใภ้ใหญ่ ซีเอ๋อร์ไม่เจ็บเจ้าค่ะ!”
เห็นหยุนซีทำหน้าซื่อไร้เดียงสา เฉียวเสวี่ยเหมยก็รู้สึกปวดใจ
นางลูบศีรษะหยุนซี ก่อนลุกขึ้นจูงมือนาง
“ซีเอ๋อร์ เด็กดี ไปเถิด ป้าสะใภ้ใหญ่จะพาเจ้ากลับบ้าน”
หยุนซีไม่พูดอะไร ปล่อยให้เฉียวเสวี่ยเหมยจูงมือเดินเข้าไปในลานบ้านตระกูลหยุน
หยุนฉางสี่ไม่สนใจหยุนฟู่อันอีก เขาเรียกลูกชายทั้งสองแล้วเดินตามไป
ชาวบ้านหมู่บ้านหลินซีเห็นรอยแผลใหม่เก่าทั่วแขนของหยุนซี มองหยุนฟู่อันด้วยสายตาดูแคลน
แม่หนูโง่แม้จะโง่ แต่ปกติก็เงียบเรียบร้อย ไม่เคยหาเรื่องใส่ตัว
หยุนสามยังไงก็เป็นอาสามของแม่หนูโง่ แต่กลับไม่มีท่าทีสมกับเป็นผู้ใหญ่เลยสักนิด
ต่อหน้าพวกเขายังลงมือได้โหดเหี้ยมขนาดนี้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงตอนลับหลัง
“ฮึ!”
หยุนฟู่อันหน้าแดงก่ำ แค่นเสียงเย็นชาแล้วสะบัดแขนเสื้อเดินจากไป
เขาแอบด่าหยุนฉางสี่ในใจว่ายุ่งเรื่องชาวบ้าน
เด็กบ้านรอง พ่อแม่แท้ ๆ ของนางยังไม่สนใจเลย
ไม่รู้ว่าครอบครัวพี่ใหญ่เป็นบ้าอะไร ถึงได้ยื่นมือมายุ่งเรื่องนี้
เฉียวเสวี่ยเหมยจูงหยุนซีผ่านประตูเล็กตรงมุมลาน กลับไปยังเรือนด้านหลัง
ตอนนั้นเองหยุนซีถึงนึกขึ้นได้ว่า นางกับครอบครัวลุงใหญ่อาศัยอยู่ในเรือนด้านหลังด้วยกัน
เรือนหลักกับเรือนข้างในลานหน้าเป็นที่อยู่ของยายแก่ตระกูลหยุน หยุนรอง และหยุนสาม
หญิงชราหยุนเป็นภรรยาใหม่ของบิดาหยุนฉางสี่ ส่วนหยุนรองกับหยุนสามเป็นลูกแท้ ๆ ของนาง
มีแม่เลี้ยงก็มีพ่อเลี้ยง หยุนฉางสี่กับครอบครัวถูกหญิงชรากดขี่จนใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก
หลังจากนายท่านหยุนเสียชีวิต หญิงชราหยุนก็ยิ่งได้ใจ ไม่เห็นครอบครัวพี่ใหญ่เป็นคน
นางเลี้ยงลูกชายสองคนของตัวเองให้กินดีอยู่ดี ส่วนครอบครัวหยุนฉางสี่กลับมีชีวิตไม่ต่างจากคนงานรับใช้ของตระกูลหยุน