หยางเอ้อร์หลวี: ร่วมบำเพ็ญกับภูตประหลาดแห่งตงเป่ย

ตอนที่ 8 10008

6 นาที· 1.5K คำ

อาการบาดเจ็บที่ขาหายสนิทแล้ว วันต่อมาหยางเอ้อลวี่ก็ออกไปวิ่งส่งอาหารตามปกติ

ช่วงไม่กี่ปีมานี้ ธุรกิจส่งอาหารยิ่งทำยิ่งยาก แข่งขันกันดุเดือดจนแทบไม่เหลือช่องให้หายใจ นายทุนมองความคิดของคนทำงานออกทะลุปรุโปร่ง แล้วก็กดราคาต่อออร์เดอร์ลงไม่หยุด ต่อให้เป็นเมืองใหญ่แบบเมืองซ่างไห่ ก็ยังมีออร์เดอร์ราคาแค่ 2 หยวนโผล่มาให้เห็น

หยางเอ้อลวี่ขี่รถไปก็หัวเสียไป ค่าจ้างแค่นี้ ถ้าที่บ้านยังมีเมียกับลูกคงอยู่กันไม่รอด รัฐบาลก็ออกนโยบายมาควบคุมทุนแพลตฟอร์มไม่น้อย แต่เบื้องบนมีนโยบาย เบื้องล่างก็มีวิธีรับมือ ยิ่งออกนโยบายมาก แพลตฟอร์มกลับยิ่งหาทางกดขี่คนส่งอาหารข้างล่างสารพัดรูปแบบ ค่าปรับชื่อแปลก ๆ ผุดขึ้นมาไม่ขาดสาย แค่พลาดนิดเดียว เงินที่อุตส่าห์หามาอย่างยากลำบากก็ถูกหักไปก้อนใหญ่

เขาวิ่งงานมาครึ่งค่อนวัน ฝ่าลมฝ่าฝนจนเหงื่อท่วมตัว พอคำนวณรายได้ที่เหลือเข้ากระเป๋าแล้วก็เห็นว่าน้อยจนน่าเวทนา ได้แต่ถอนหายใจอยู่ในใจ แล้วกัดฟันทนทำต่อไป ตอนนี้เขามีอาชีพหาเลี้ยงตัวอยู่แค่นี้ ไม่มีทางเลือกอื่น

เขาทำงานจนถึงเย็นแล้วขี่รถไฟฟ้าคันเล็กกลับไปที่ใต้สะพาน มองจากไกล ๆ ก็เห็นเหลยเฮย เหล่าหวง และเสี่ยวไป๋ สามเซียนท้องถิ่นนั่งยอง ๆ อยู่ข้างกล่องกระดาษบนตอม่อสะพาน จ้องมองปากทางอย่างใจจดใจจ่อ รอให้เขากลับมา

เสี่ยวไป๋วิ่งต้วมเตี้ยมเข้ามาหา เงยหน้าถามว่า “พี่หยาง พี่รับปากว่าจะทำอาหารฆ่าหมูให้ฉัน ยังรักษาคำพูดอยู่หรือเปล่า?”

“จะไม่รักษาคำพูดได้ยังไง เมื่อวานฉันสั่งของไว้แล้ว พรุ่งนี้ของก็มาถึง พรุ่งนี้จะทำอาหารฆ่าหมูให้พวกนาย พี่หยางรักษาคำพูดมาตลอด วางใจได้เลย แล้วก็ต้องขอบใจนายด้วย ขาฉันหายสนิทจริง ๆ แล้ว”

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป