เสิ่นซูไป๋ไม่เคยเอาเธอลงตาเลย สำหรับเขาแล้ว จี้เซียวก็แค่พนักงานคนหนึ่งที่ฝ่ายผู้จ้างส่งมา
จี้เซียวแม้บางครั้งจะแอบมองใบหน้าหล่อเหลาเย็นชาของเสิ่นซูไป๋จนใจกระตุกวูบ แต่เธอก็ไม่กล้าอีกต่อไปแล้ว……
เมื่อครั้งก่อนที่ถูกเสิ่นซูไป๋ 'ผลัก' จากเมืองไห่เฉิงมาจนถึงเมืองเผิงเฉิง คุณเฉินโกรธจัดมาก และตักเตือนเธออย่างเข้มงวดว่า หากทำให้ธุรกิจกับบริษัทหยวนหยางพังทลาย เธอก็จงกลับไปเมืองท่าแล้วไปเป็นนักเต้นที่สถานเต้นรำซะ คนไร้ค่าอย่างเขาไม่เลี้ยงดู
ครั้งนี้จี้เซียวจึงสุภาพเรียบร้อยสุด ๆ แม้จะรู้ว่าเซี่ยอวิ๋นซูเร็ว ๆ นี้จะมาถึงเมืองเผิงเฉิง ก็ไม่กล้าคิดอะไรอีก
หัวใจของเสิ่นซูไป๋นี่มันทำจากเหล็กชะมัด เธอแอบคิดจะใช้เขาเป็นบันไดขึ้นเพื่อพ้นจากคุณเฉินไปตลอดกาล แต่พยายามมาหลายครั้งหลายหนก็ล้มเหลว กลับยังทำให้คุณเฉินโกรธเคือง งั้นก็ควรจะเปลี่ยนเป้าหมายเสียดีกว่า
ยังไงก็เถียงไม่ได้ว่าเศรษฐีในแผ่นดินใหญ่มีมากมาย เธอยังมีเวลาค่อย ๆ หาโอกาสทีหลัง
เพียงแต่ผู้ชายที่หนุ่มหล่อแบบเสิ่นซูไป๋หายากนัก ยิ่งเขาที่ซื่อสัตย์มั่นคงกับภรรยาของตัวเองขนาดนี้ ยิ่งทำให้จี้เซียวทั้งอิจฉาทั้งรุ่งเรืองในใจ……
เมิ่งอี้หนิงเหลือบมองเสิ่นซูไป๋หนึ่งครั้ง "ใจฟ้าใจขาวชะมัด น้องสะใภ้กำลังจะมาสินะ"
เสิ่นซูไป๋ตอบรับเบา ๆ "ไปบอกหลี่เชิ่งลี่ให้ที ให้เขาโทรกลับหาเมียเขา บ่ายนี้ฉันจะไปซื้อของหน่อย"
เมิ่งอี้หนิงทำเสียงจุ๊ ๆ "ความต่างของการปฏิบัติต่างกันชะมัดเลย ตัวคนเดียวก็ยอม ๆ อยู่โรงแรมที่พัก พอน้องสะใภ้จะมา ถึงกับเช่าบ้านทั้งหลัง ของอะไรก็ต้องของใหม่หมดทุกชิ้น……"