เซี่ยอวิ๋นซูมองสีหน้าเขาก็รู้ว่าตัวเองเดาถูก แต่นางไม่อยากเสียแรงไปโกรธอีกแล้ว
นางแค่เคาะกระดาษใบหย่าใบนั้น น้ำเสียงก็สงบลง: "ไม่ว่ายังไง เราเลิกกันด้วยดี ต่อไปต่างคนต่างแต่งงาน ไม่ก้าวก่ายกัน"
ลู่จือสิงเหมือนถูกประโยคนี้กระแทกเข้าให้ สีหน้าที่เคยสุขุมเยือกเย็นตลอดมา ในที่สุดก็เผยความตื่นตระหนกและโกรธกรุ่น กระดาษใบหย่าที่เซี่ยอวิ๋นซูเขียนไปยี่สิบนาที ถูกเขาหยิบขึ้นมา แล้วฉีกทิ้ง
ท่ามกลางดวงตาที่ลุกโชนด้วยไฟโทสะของเซี่ยอวิ๋นซู เขาเอ่ยเสียงต่ำ: "อวิ๋นซู ฉันไม่หย่ากับเธอหรอก ถ้าเธอต้องการเงิน ฉันจะค่อยๆ รวบรวมมาให้เธอ แต่หย่า... ไม่ได้"
ใครกันแน่ที่ผิดปกติ!
เซี่ยอวิ๋นซูลุกพรวดขึ้น เสียงเก้าอี้ลากกับพื้นดังแสบแก้วหู นางไม่ใช่คนอารมณ์ดีมาตั้งแต่แรก อย่างที่เฉิงอวี้เซียงว่า นางเป็นแค่ชาวบ้านธรรมดาๆ ที่เติบโตในตรอกซอกซอย พ่อตายไปตั้งแต่สิบกว่าขวบ ถ้ายังมีนิสัยอ่อนปวกเปียก แล้วใครๆ ก็จะมาเหยียบหัวได้ไม่ใช่หรือ?!
ที่ต้องเก็บหนามทั้งหมดไว้ ทำตัวเป็นภรรยาที่อ่อนโยนและปรนนิบัติเก่ง ก็เพียงเพราะรักเขา!
แต่นาทีนี้ นางไม่ได้รักเขาแล้ว!
"ลู่จือสิง อย่าบีบให้ฉันตบหน้าเธอนะ! ฉันจะหย่า ใครก็ห้ามไม่ได้!" เซี่ยอวิ๋นซูเชยคางขึ้นเล็กน้อย ดวงตาดำขลับเป็นประกายคู่นั้นเต็มไปด้วยเพลิงโทสะ ใบหน้างดงามก็เพราะความโกรธจัดจนขึ้นสีแดงระเรื่อ
ราวกับเสือดาวที่ถูกยั่วโทสะ งดงามและเจิดจรัส
ลู่จือสิงเหมือนเพิ่งมารู้จักนางก็ไม่ปาน เขารู้มาตลอดว่าภรรยาตัวเองสวย ต่อให้ปกติเขาจะมีนิสัยเฉยชาเย็นชา แต่ก็ยังมีความเป็นบุรุษเพศ ที่มักจะมองสาวงามเกินไปสักสองตา