เซี่ยอวิ๋นซูอยากจะพูดนักว่า เธอไม่เคยเจอใครที่หน้าด้านไร้ยางอายได้ถึงเพียงนี้ แต่สุดท้ายก็ขี้เกียจเอ่ยสิ่งใดออกไป "คุณเอาสามพันหยวนที่ค้างฉันคืนมาก่อนค่อยว่ากัน ส่วนจะหย่าไม่หย่า ไม่ใช่คุณพูดแล้วจะนับ"
ขอเพียงเธอใจแข็งแน่วแน่จะหย่า ต่อให้ลู่จือสิงถ่วงเวลาได้ชั่วคราว ยังจะถ่วงเธอได้ทั้งชีวิตหรือ?
ลู่จือสิงมองเธอลึกซึ้งแวบหนึ่ง "ผมส่งซินเยวี่ยออกไปก่อน แล้วค่อยกลับมาคุย"
แต่ตอนนี้สำหรับเซี่ยอวิ๋นซูแล้ว ลู่จือสิงยังสู้สามพันหยวนไม่ได้ด้วยซ้ำ เธอไม่มองคู่ชายหญิงที่เหมือนคู่ทุกข์คู่ยากนี้ หันหลังกลับห้องไปเก็บข้าวของของตัวเองทันที ตลอดหนึ่งปีหลังแต่งงาน ข้าวของส่วนใหญ่ของเธอล้วนอยู่ที่นี่ ครั้งก่อนจากไปอย่างเร่งรีบ คงไม่มีทางเก็บไปได้หมดในคราวเดียว
พอลู่จือสิงกลับมา เซี่ยอวิ๋นซูก็เก็บข้าวของทั้งหมดเรียบร้อยแล้ว ในนั้นมีห่อผ้าสองห่อวางไว้ที่มุมห้อง ส่วนเธอกำลังนั่งเขียนอะไรบางอย่างอยู่ที่หน้าโต๊ะหนังสือ
เขาถอนใจโล่งอก ขอแค่คนยังไม่ไปก็พอ
ประตูใหญ่ถูกปิดลง ลู่จือสิงมายืนด้านหลังเธอ ยื่นมือไปหมายจะลูบผมเธอ "อวิ๋นซู เราเป็นสามีภรรยากัน จำเป็นต้องถึงขั้นนี้ด้วยหรือ? เมื่อก่อนคุณไม่ใช่แบบนี้..."
เซี่ยอวิ๋นซูขมวดคิ้วหลบมือเขา ดวงตาเย็นชามองกลับมา "ถ้าคนที่ยอมเสียเปรียบมาตลอดไม่ยอมทนอีกต่อไป คนอื่นก็จะบอกว่านางเปลี่ยนไป"
ลู่จือสิงมองมือที่ลอยละล่องว่างเปล่าของตัวเอง ใจเหมือนพลันกลวงโหวง เขาก้มหน้ามองเธอ "คุณถูกอึดอัดคับข้อง ผมจะชดเชยให้ในภายหลัง ผมจะเปลี่ยนแปลงด้วย"