ลู่เสวี่ยถิงเป็นคนรักสวยรักงามมาโดยตลอด แต่วันนี้กลับห่อหุ้มร่างกายมิดชิด เหลือเพียงดวงตาบวมแดงที่เปิดเผยออกมา
"ท่านแม่ เสวี่ยถิง?" ลู่จือสิงหยุดฝีเท้า ค่อนข้างประหลาดใจ "พวกท่านมาที่นี่ได้อย่างไร?"
เฉิงอวี้เซียงชอบวางท่าเป็น 'ภรรยาข้าราชการ' แม้บุตรชายจะยอดเยี่ยม แต่นางก็ไม่ใคร่มาพบที่โรงพยาบาลง่าย ๆ ยิ่งไม่พาลู่เสวี่ยถิงมาด้วย ตามคำพูดของนางแล้ว การไปยังที่ทำงานของลูกบ่อย ๆ เป็นสิ่งที่พ่อแม่ชั้นล่างเท่านั้นทำ...
เฉิงอวี้เซียงมีสีหน้าเย็นชา "ขึ้นไปคุยกันในรถ!"
ลู่จือสิงสัมผัสได้ถึงความโกรธในน้ำเสียงของมารดา เขาขมวดคิ้วด้วยความจนใจ รู้สึกเพียงว่าหลังจากเซี่ยอวิ๋นซูจากไป ทุกอย่างก็ยุ่งเหยิงไปหมด...
แม่ลูกขึ้นรถประจำบ้านมา เมื่อนั่งลงที่เบาะหลัง ลู่เสวี่ยถิงก็ร้องไห้พลางดึงผ้าพันคอลง "พี่คะ หนูไม่สนแล้ว พี่ต้องออกหน้าให้หนูนะ! พี่ดูสิว่าหนูถูกทำร้ายจนเป็นอย่างไร!"
นางมีใบหน้าแดงก่ำบวมช้ำ ผมเผ้ากระเซอะกระเซิง ดูน่าเวทนายิ่งนัก
ลู่จือสิงอายุมากกว่าน้องสาวหลายปี แม้นิสัยจะเย็นชาแต่ก็เอ็นดูนางมาก บัดดลนั้นก็เดือดดาล "ใครเป็นคนทำ?"
เฉิงอวี้เซียงโกรธจนกัดฟันแน่น "ใคร? ก็ภรรยาดีเด่นของลูกน่ะสิ!? จือสิง ฉันไม่สนว่านางจะอ้อนวอนลูกอย่างไร แต่ครั้งนี้ลูกต้องหย่ากับนาง! ก่อนหน้านี้ทำร้ายซินเยวี่ย ตอนนี้ก็ทำร้ายเสวี่ยถิง ต่อไปนางจะทำร้ายฉันบ้างหรือไม่?"
อวิ๋นซูเป็นคนทำ? อวิ๋นซูทำร้ายเสวี่ยถิง?
ลู่จือสิงนิ่งงัน เขาอยากปฏิเสธตามสัญชาตญาณ "จะเป็นไปได้อย่างไร?"