เวลาหกโมงกว่า เป็นช่วงที่ห้องแถวคึกคักที่สุด
คนงานโรงงานบรรจุภัณฑ์ทยอยกลับมาเป็นกลุ่ม ๆ บ้างนั่งจับกลุ่มคุยกันหน้าห้อง บ้างช่วยภรรยาล้างผักทำกับข้าว บ้างพาลูก ๆ เล่นตรงปากตรอก โดยเฉพาะตรงอ่างน้ำชั้นหนึ่ง คลาคล่ำไปด้วยผู้หญิงรอต่อคิวตักน้ำทำอาหาร
ทุกคนยังคงพูดถึงเรื่องที่เซี่ยอวิ๋นซูตบน้องสามีเมื่อบ่ายนี้
"โอ๊ย คุณน่าจะไม่ได้เห็น ฝีมืออวิ๋นซูน่ะไม่ใช่เล่น ๆ เลยนะ! เด็กนั่นแก้มบวมช้ำไปทั้งหน้า!"
"ได้ยินว่าลูกสาวตระกูลลู่เป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยแท้ ๆ ทำไมพูดจาได้หยาบคายอย่างนั้นนะ ถึงเซี่ยอวิ๋นซูกับผัวเขาจะกำลังจะหย่ากัน แต่มันก็ยังไม่หย่าจริง ๆ สักหน่อย หลี่เฟินหลานยังนับเป็นผู้ใหญ่กว่าแท้ ๆ หล่อนยังปากเสียใส่ไม่หยุด สมควรโดนสั่งสอนจริง ๆ!"
"แต่ว่าอวิ๋นซูลงไม้ลงมือหนักไปหน่อยรึเปล่า นั่นมันคนของตระกูลลู่เชียวนะ ลู่จือสิงจะยอมหรือ"
หลินชุ่ยผิงก็เพิ่งกลับมาเหมือนกัน นางยืนเงี่ยหูฟังพวกน้าป้าสนทนากันอยู่สักพักก็เข้าใจเรื่องทั้งหมด เซี่ยอวิ๋นซูไอ้บ้าเอ๊ย ถึงขั้นตบน้องแท้ ๆ ของลู่จือสิง แถมหนักซะด้วย!
นางเม้มปาก ยัยเซี่ยอวิ๋นซูน่ะแรงเป็นช้าง ถามว่าทำไมนางถึงรู้ดี เพราะนางน่ะโดนมาตั้งแต่เด็ก! คุณหนูบอบบางที่บ้านตระกูลลู่เลี้ยงมา ไหนเลยจะทนได้สักฝ่ามือ โดนทีเดียวร้องไห้ไม่เลิกสามวันเป็นแน่!
นางรู้อยู่แล้วว่านิสัยเสียแบบเซี่ยอวิ๋นซู คุณหมอลู่ไม่มีทางทนได้ ยังไงคราวนี้ก็หย่าแน่!
หลินชุ่ยผิงแอบสมน้ำหน้าอยู่ในใจ "เซี่ยอวิ๋นซูทำตัวเป็นนังผีบ้าทุกวัน ถามจริงคุณหมอลู่ซึ่งเป็นผู้มีการศึกษาอย่างนั้นหล่อนจะคู่ควรได้ยังไง ใครเขาทำเมียดี ๆ ที่ไหนตบน้องสามีตัวเอง นี่มันขายขี้หน้าพวกเราชาวห้องแถวจริง ๆ!"