เซี่ยอวิ๋นซูคิดถึงสิ่งแรกคือพื้นที่ก่อสร้างเกิดเรื่องขึ้น: "พี่หลี่ งานก่อสร้างไม่ราบรื่นหรือคะ?"
เสียงของหลี่เชิ่งลี่ดังมาจากปลายสาย: "ที่พื้นที่ก่อสร้างไม่มีอะไร ตอนนี้กำลังสร้างที่พักคนงาน อีกสองวันก็เริ่มงานได้แล้ว ที่มีเรื่องคือเสิ่นซูไป๋ต่างหาก"
"อะไรนะ?"
เซี่ยอวิ๋นซูเกือบไม่เชื่อหูตัวเอง เธอถามซ้ำอีกครั้งโดยไม่รู้ตัว: "คุณบอกว่าใครมีเรื่อง?"
น้ำเสียงของหลี่เชิ่งลี่ไม่ได้รีบร้อนนัก: "พี่ซูไป๋ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ตอนบ่ายวันนี้ ตัวไม่เป็นอะไรมาก แค่ถลอกเล็กน้อย แต่..."
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง: "เขาดูเหมือนจำอะไรไม่ได้เลย"
...
โรงพยาบาลเมืองเผิงเฉิง
เมิ่งอี้หนิงมองเสิ่นซูไป๋ด้วยสีหน้าแปลกๆ: "นายไม่จำอะไรเลยจริงๆ เหรอ เรื่องที่ตัวเองแต่งงานก็ลืมด้วย?"
เสิ่นซูไป๋ก้มดูบัตรและรูปถ่ายในมือ คนในรูปทั้งคุ้นตาและแปลกตา เป็นชายหนุ่มหญิงสาวคู่หนึ่ง ชายที่ยิ้มสดใสคือเขา และหญิงสาวข้างๆ จะบรรยายอย่างไรดี?
สวยมาก และยังสาว และเป็นภรรยาของเขาด้วย
เสิ่นซูไป๋เก็บรูปถ่าย สีหน้าเป็นปกติ: "ฉันรู้แล้ว เล่าสถานการณ์ตอนนี้ให้ฟังหน่อยสิ"
ท่าทางของเขาไม่เหมือนคนความจำเสื่อมเลย เมิ่งอี้หนิงเกือบสงสัยว่าหมอวินิจฉัยผิด ความทรงจำของเสิ่นซูไป๋หยุดอยู่ที่สี่ปีก่อนตอนที่เขาบาดเจ็บและปลดประจำการ ถึงขั้นไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับการไปเมืองไห่เฉิงเลย