ดังนั้นเธอจึงไม่ได้รับสายของหลี่เชิ่งลี่
มีชุนหย่าเป็นคนรับสาย พอรู้ว่าหลี่เชิ่งลี่ตามหาเซี่ยอวิ๋นซู ก็พูดว่า "ท่านประธานเซี่ยเพิ่งออกจากบริษัทไป น่าจะกลับบ้านแล้ว"
หลี่เชิ่งลี่รีบวางสาย แล้วโทรไปที่บ้านของเซี่ยอวิ๋นซู แต่ก็ไม่มีใครรับ
"เสิ่นซูไป๋ตอนนี้เป็นยังไงบ้าง?" หลี่เชิ่งลี่ร้อนใจจนเหงื่อท่วมหัว "คนไม่เป็นอะไรใช่ไหม?"
หานจิ่งเหอส่ายหน้า "ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน"
หลี่เชิ่งลี่โทรซ้ำอีกครั้งก็ยังไม่มีคนรับ เขาสูดหายใจลึกเพื่อสงบสติอารมณ์ "ตอนนี้บอกน้องสาวอวิ๋นซูไป เธอก็ทำได้แค่เป็นกังวล เราไปโรงพยาบาลก่อนดีกว่า ไปดูสถานการณ์ก่อนแล้วค่อยว่ากัน"
โรงพยาบาลประชาชนเมืองเผิงเฉิง
ในห้องพักผู้ป่วย เสิ่นซูไป๋หัวพันผ้าพันแผล นั่งอยู่บนเตียงมองเมิ่งอี้หนิง "พี่เมิ่ง คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?"
เมิ่งอี้หนิงถอนหายใจเฮือกใหญ่ "ไอ้หนูเอ๊ย นายจะทำเอาฉันตกใจตายอยู่แล้ว!"
ตอนที่รู้ว่ารถของเสิ่นซูไป๋พลิกคว่ำ เขาตกใจแทบหัวใจหยุดเต้น รีบขับรถตรงดิ่งไปโรงพยาบาล พอไปถึงเพิ่งนึกได้ว่าต้องรีบให้คนไปตามหลี่เชิ่งลี่ แล้วบอกเซี่ยอวิ๋นซู
การเกิดอุบัติเหตุรถครั้งนั้นเป็นเรื่องใหญ่โต เขาคิดในใจไปแล้วด้วยซ้ำว่าจะเตรียมงานศพให้เพื่อนยังไง...
ผลปรากฏว่าพอไปถึงโรงพยาบาล เห็นจี้เซียวไม่เป็นไรแม้แต่รอยขีดข่วน นั่งอยู่ที่โถงทางเดิน พอเห็นเมิ่งอี้หนิงก็รีบลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นตระหนก "ประธานเมิ่ง ท่านประธานเสิ่นกำลังตรวจแผลอยู่"
เมิ่งอี้หนิงขมวดคิ้วถามเธอ "เกิดอะไรขึ้น?"