แต่แล้วสิ่งที่เกิดขึ้นกลับสวนทางกับคาด เสี่ยวหู่ดึงสายตากลับจากรถอย่างอาลัยอาวรณ์ จูงมือเล็ก ๆ ของเนี่ยนเผิงก้าวใหญ่ ๆ เดินออกไป "ฉันไม่ขึ้นหรอก! บ้านพี่อวิ๋นซูมีรถยนต์ส่วนตัวอยู่แล้ว ฉันไม่เห็นอยากได้เลย!"
อืออือ... อยากขึ้นจัง อยากเห็นจังว่าปืนของเล่นคันนั้นหน้าตาเป็นยังไง...
เฉิงเจียงหนานอึ้งงันไปชั่วขณะ เมื่อครู่เขาเห็นชัดแล้วว่าดวงตาของเด็กน้อยเป็นประกายระยับ ที่ห้องแถวแห่งนี้ดูทรุดโทรมร้างไร้นัก เขาพาจ้วงจ้วงมาด้วย คิดว่าจะหว่านล้อมยายจางให้กลับจิงเป่ย์ไปกับตนเองได้ง่าย ๆ แต่ไม่คาดคิดว่าจะต้องมานั่งหมดหนทางซ้ำแล้วซ้ำอีกแบบนี้
เขาไม่มีทางเลือก จำต้องพาจ้วงจ้วงขับรถตามหลังเด็กทั้งสองไป เมื่อมาถึงหน้าห้องแถวก็เห็นยายจางนั่งพักผ่อนระบายความร้อนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ด้านนอก ฝั่งตรงข้ามมีผู้หญิงวัยกลางคนนั่งอยู่หลายคน
ไม่เห็นเซี่ยอวิ๋นซูกับเสิ่นซูไป๋ เขาโล่งอกขึ้นหน่อย จึงพาจ้วงจ้วงเดินตามหลังเนี่ยนเผิงกับเสี่ยวหู่ไป
"คุณยาย" เฉิงเจียงหนานทักทาย วางผลไม้ที่ถือมาลงบนโต๊ะหินเล็กตรงกลางระหว่างผู้หญิงทั้งหลาย ยิ้มแฉ่งพูดว่า "คุณป้าทั้งหลายชิมแตงโมหวาน ๆ หน่อยสิครับ"
ป้าหลิวที่นั่งกินเมล็ดทานตะวันอยู่ไม่แม้จะเงยหน้าขึ้นมอง "คุณเป็นใคร มาแล้วก็เรียกป้า ใครเป็นป้าของคุณล่ะ?"
เฉิงเจียงหนานยิ้มตอบ "ผมเป็นหลานของคุณยาย คนนี้คือลูกชายของพี่ชายผม คราวนี้มาเมืองไห่เฉิงก็เพื่อรับคุณยายกลับจิงเป่ย์ ท่านอายุมากแล้ว ปล่อยให้อยู่คนเดียวที่นี่เราไม่วางใจ"