เฉิงเจียงหนานพักอยู่ที่โรงแรมที่พักของเมืองไห่เฉิง เขาเพิ่งกลับจากห้องแถวก็ได้รับโทรศัพท์จากจิงเป่ย์ เป็นภรรยาของเฉิงเจ้าฮุย
“เจียงหนาน เมื่อไหร่คุณจะให้จ้วงจ้วงกลับมา? เขาอายุแค่แปดขวบ ยังต้องไปโรงเรียน…”
เฉิงเจียงหนานขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ “พี่สะใภ้ใหญ่ สิ่งที่ผมทำตอนนี้ก็เพื่อตระกูลเฉิงทั้งนั้น ใกล้จะปิดเทอมฤดูร้อนแล้ว ขาดเรียนแค่ไม่กี่วันไม่เห็นเป็นอะไร”
ภรรยาของเฉิงเจ้าฮุยอ้ำอึ้ง “แต่ท่านผู้เฒ่าก็ไม่ค่อยแข็งแรง เมื่อสองวันก่อนท่านยังบ่นอยากเจอจ้วงจ้วง…”
เฉิงเจียงหนานหรี่ตา “เรื่องพี่ใหญ่ คุณบอกพ่อหรือเปล่า?”
เธอรีบส่ายหน้า “จะเป็นไปได้ยังไง ท่านผู้เฒ่าถูกกระตุ้นไม่ได้ ฉันจะกล้าได้ยังไง?”
เฉิงเจียงหนานถึงได้ส่งเสียงอืม “อีกไม่กี่วันพวกเราก็กลับไป”
ตอนนี้เขาแค่ต้องให้ยายจางยอมรับว่าเธอเกี่ยวข้องกับตระกูลเฉิง เรื่องที่เหลือก็จะดำเนินไปได้อย่างราบรื่น
ทางนั้นภรรยาของเฉิงเจ้าฮุยวางสาย แต่ใจกลับยิ่งกระวนกระวายมากขึ้น เธอเป็นห่วงลูก ถ้าไม่ใช่เพราะอยากช่วยเฉิงเจ้าฮุยออกมา เธอไม่มีทางยอมให้จ้วงจ้วงไปไห่เฉิงเด็ดขาด
แต่พอเธอเดินออกจากบ้านตระกูลเฉิง ก็ถูกใครคนหนึ่งขวางไว้
เธอจำได้ว่าเป็นลูกน้องของเสิ่นอู่เฟย จึงหยุดฝีเท้าทันที น้ำเสียงก็คมขึ้นมา “คุณเป็นใคร จะทำอะไร?”
ชายคนนั้นยิ้มให้ “สหาย อย่ากลัวไปเลย ผมแค่เอาของมาให้นิดหน่อย”