เซิ่งหน่วนเป่าข้าวต้มในชามพร้อมกับเงยหน้ามอง ก็เห็นหญิงชราหน้าเหยียดยาวคนหนึ่ง กอดเด็กหนุ่มอายุสิบสี่สิบห้าปีไว้ในอ้อมแขน เมื่อสบตากับเซิ่งหน่วน หญิงชราจึงรีบพูดขึ้นทันทีว่า "ลูกฉันก็สองวันไม่ได้กินข้าวแล้ว หนูเอ๋ย เธอจะลำเอียงแบบนี้ไม่ได้นะ"
มองดู "เด็ก" ที่ตัวสูงเท่ากำแพงคนนั้น เซิ่งหน่วนกระตุกมุมปากแล้วพูดว่า "ไปให้พ้น!"
หญิงชราตะโกนโวยวายทันที "ไม่ให้ข้าวยังจะมาด่าใครอีก โลกนี้จะมีเหตุผลแบบไหนกัน ตัวเองกักตุนของกินไว้เต็มกล่อง แต่กลับมองคนอื่นจะอดตาย หัวใจเธอช่างโหดร้ายจริงๆ นะ!"
ในวัดร้างแห่งนี้ ไม่มีใครที่จะอดตายจริงๆ สักคน... เซิ่งหน่วนเห็นท่าทีแบบ "ฉันเป็นคนไร้มารยาท ฉันก็มีเหตุผล" ของหญิงชราแล้วก็อยากจะจับโยนออกไปให้พ้นๆ แต่ก็ต้องอดทนเอาไว้ ไม่อย่างนั้นคงลงมือไปแล้ว
ในเวลานี้ เซี่ยวเสวียนเย่ก็ฟื้นตัวเต็มที่ในที่สุด
เขาพยุงตัวเองลุกขึ้นนั่ง เซิ่งหน่วนถือชามเดินมาหาเขาแล้วพูดว่า "มานั่งใกล้กองไฟหน่อยสิ จะได้ผึ่งเสื้อชั้นในให้แห้งก่อน แล้วค่อยใส่เสื้อนอก"
เธอมาถึงก่อนเลยเก็บฟืนมาได้กองหนึ่ง กองไฟลุกโชนมาก
เซี่ยวเสวียนเย่ตอบรับเบาๆ แล้วเดินไปนั่งข้างกองไฟ ทันใดนั้นก็เห็นเซิ่งหน่วนยื่นชามข้าวต้มร้อนๆ มาให้ "ระวังร้อน กินช้าๆ นะ"
เธอเทน้ำลงในหม้อเหล็กแล้วต้มต่อ
ฝั่งตรงข้าม หญิงชราเห็นเซิ่งหน่วนยื่นข้าวต้มให้เซี่ยวเสวียนเย่ก็รีบร้อนทันที หันไปเรียกคนข้างๆ "พวกเราหิวกันมานานแค่ไหนแล้ว แต่คนคนนั้นกลับเฝ้ากล่องอาหารไว้ไม่ยอมแบ่งให้ใคร... เกินไปจริงๆ ต่อให้ท่านเทพเมืองก็ไม่ยอม!"
ชายฉกรรจ์หลายคนพูดสนับสนุนขึ้นว่า "ใช่แล้ว"
หญิงชราตะโกนอีก "ช่างเถอะ ถือว่าพวกเราขอยืมก็ได้ อีกเดี๋ยวจะคืนให้!"
เซิ่งหน่วนเห็นท่าทีหยาบคายแบบนั้นแล้วก็โมโห หัวเราะเยาะ "ไปให้พ้น ไม่ให้ยืม!"