เบื้องหลัง ลมหายใจของหัวหน้าพนักงานต้อนรับเย็นเยียบถึงขีดสุด: "...ทำไมเธอไม่ยอมออกมาชดใช้ด้วยตัวเองล่ะ?"
เซิ่งหน่วนรู้สึกถึงความน่าขนลุกที่ถูกความกลัวห่อหุ้มอีกครั้ง ราวกับขนทุกเส้นบนตัวลุกชันหมด ทำให้ร่างกายของเธอแข็งทื่อไปชั่วขณะ
ในใจเต็มไปด้วยความหวาดกลัว แต่บนใบหน้ากลับยิ้มให้อย่างอ่อนโยน: "เมื่อครู่ฉันเพิ่งเห็นกระบี่เล่มนั้นเองค่ะ ท่านหัวหน้าพนักงานต้อนรับ ฉันคิดว่าจะรีบไปหยิบกระบี่เล่มนั้นมาถวายท่านให้ทันเวลา"
เสียงเพิ่งจะจบลง ร่างของชายที่ถูกโซ่ล่ามไว้ก็ปรากฏตัวตรงหน้าเธอ สายตาเยือกเย็นไร้ความรู้สึก: "อย่างนั้นเหรอ?"
เซิ่งหน่วนสายตาเต็มไปด้วยความจริงใจ: "ไม่มีคำพูดเท็จแม้สักคำ"
"ดูท่าเธอจะภักดีจริงๆ..."
ชายผู้นั้นเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้อย่างกะทันหัน ร่างเพียงวูบเดียวก็อยู่ตรงหน้าเพียงชั่วกระพริบตา: "ถ้าอย่างนั้น เพื่อตอบแทน เธอก็ยังคงต้องจ่ายเพียงเล็กน้อยเท่านั้น นี่...คือรางวัลสำหรับความภักดีของเธอ"
ยังพูดไม่ทันจบ ลมหายใจเย็นเฉียบของชายผู้นั้นก็มาถึงลำคอของเธอแล้ว
เซิ่งหน่วนหนังหัวชาไปหมด ทนไม่ไหวอีกต่อไป เธอคิดจะหลบโดยสัญชาตญาณ แต่เพียงเสี้ยววินาทีก่อนที่เธอจะหลบ โซ่สองเส้นก็พันเข้ากับแขนของเธอ ความหนาวเย็นเสียดแทงส่งมาจากโซ่ ทำให้เธอขยับไม่ได้ในทันที
เธอได้แต่รู้สึกถึงฟันแหลมคมกัดผิวหนังบริเวณลำคอของเธอ ความเจ็บปวดแสบร้อนตามมาพร้อมกับความรู้สึกสั่นสะท้านประหลาด เซิ่งหน่วนเตรียมตัวไว้แล้วครั้งนี้ เธอกัดฟันแน่นไม่ส่งเสียงใดๆ ออกมา
ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้น ปลายลิ้นกวาดเลือดหยดหนึ่งเข้าปาก แล้วมองเธออย่างสงบ: "ครั้งนี้ เธอไม่เจ็บแล้วเหรอ?"